Annem Han'a sordu: "Büyüdüğünde patron olmak, başkalarına ne yapmaları gerektiğini söylemek mi istersin, yoksa başkası için çalışıp emir almak mı?" Çocuk cevapladı: "Bilim adamı olmak istiyorum. Patron ne demek? Başkaları için çalışmak ne demek?" Ben de dedim ki, "Tabii ki patronlar vardır, çünkü araştırma çalışmaları liderlere ve görevleri yerine getirecek kişilere ihtiyaç duyar." Han dedi ki: "Ben sadece kendi araştırmamı yapmak istiyorum." Şaşkına döndüm. "Ama takım ruhuna da ihtiyacın var,Günümüzde her şey takım çalışması gerektirir; tek başına çalışmak kötü sonuçlar doğurur." Küçük yaramaz, "Sadece sevdiğim şeyi araştıran bir bilim adamı olmak istiyorum. Başkalarının bana ne yapacağımı söylemesini istemiyorum, ben de başkalarına ne yapacağını söylemek istemiyorum." diye karşılık verdi. Ben daha da ısrar ettim, "Birinci mi olmak istersin, sonuncu mu?" Han, "İkinci olmak istiyorum." dedi. Huh, bu küçük adamın sıradanlıkla bu kadar yetineceğini kim düşünürdü? Nedenini sordum.O da şöyle cevap verdi: "Başkalarına patronluk taslamak istemediğim için birinci olmak istemiyorum. Böylece kendi projelerime bolca zaman ayırabilirim."
Han'ın ikinci olmayı sakin bir şekilde kabul etmesi, araştırma kariyerine oldukça uygun görünüyor, ancak diğer meslekler için pek uygun olmayabilir. Bu mizacın iyi mi kötü mü olduğunu yargılamayacağım — karakter özellikleri genellikle değiştirilmesi zor şeylerdir. Sadece bu küçük çocuğun kendisine uygun ve onu mutlu edecek bir yaşam tarzı bulmasını umuyorum.