Mama zapytała Hana: „Kiedy dorośniesz, chcesz być szefem, mówić innym, co mają robić, czy pracować dla kogoś innego i wykonywać polecenia?”. Chłopiec odpowiedział: „Chcę być naukowcem. Jaki szef? Jakie pracowanie dla innych?”. Powiedziałam: „Oczywiście, że są szefowie, ponieważ praca badawcza wymaga liderów i ludzi, którzy wykonują rzeczywistą pracę”. Han odpowiedział: „Chcę tylko prowadzić własne badania”. Byłam zaskoczona. „Ale potrzebujesz też ducha zespołowego,W dzisiejszych czasach wszystko wymaga pracy zespołowej; samodzielne działanie przynosi słabe wyniki”. Mały łobuz odparł: „Chcę po prostu być naukowcem i badać to, co kocham. Nie chcę, żeby inni mi mówili, co mam robić, ani nie chcę mówić innym, co mają robić”. Naciskałem dalej: „Wolałbyś być pierwszy czy ostatni?”. Han oświadczył: „Chcę być drugi”. Hm, kto by pomyślał, że ten mały chłopiec jest tak zadowolony z przeciętności? Naciskałem go, żeby wyjaśnił dlaczego.Odpowiedział: „Nie będę pierwszy, bo nie chcę rozkazywać innym. W ten sposób będę miał dużo czasu na własne projekty”. Spokojna akceptacja bycia drugim najlepszym wydaje mi się raczej odpowiednia dla kariery naukowej, choć być może mniej dla innych zawodów. Nie będę oceniać, czy ta cecha charakteru jest dobra, czy zła – cechy charakteru są często trudne do zmiany. Mam po prostu nadzieję, że ten mały chłopiec znajdzie sposób na życie, który będzie mu odpowiadał i przyniesie mu szczęście.