Badacze umieścili 65 dzieci, zarówno chłopców, jak i dziewczynki, pojedynczo w cichych pokojach i poinstruowali je, aby zamknęły oczy i nie zaglądały do zabawek. Nagranie wideo ujawniło, że 80% dzieci zaglądało do zabawek. Kiedy zapytano je, czy zaglądały, jedna czwarta dwulatków twierdziła, że nie. Natomiast trzylatki wydawały się znacznie bardziej dojrzałe, ponieważ 90% z nich twierdziło, że absolutnie nie zaglądało do zabawek.Niestety, choć wiele dzieci skłamało, niewiele z nich zrobiło to w przekonujący sposób. Na pytanie, jakie zabawki znajdowały się w pokoju, 76% tych młodych oszustów wyrzuciło z siebie prawdę, natychmiast ujawniając swoją nieuczciwość.
Pojawienie się kłamstwa u dzieci oznacza dalszy rozwój ich zdolności poznawczych. Umiejętność ta wymaga od dzieci świadomego ukrywania prawdy w swoich umysłach, przy jednoczesnym zapamiętywaniu i udzielaniu odpowiedzi, której oczekują inni. Dzieci, które opanowały tę umiejętność, nabyły już zdolności poznawcze, takie jak kontrola hamowania i pamięć robocza.
Kłamstwo w celu uzyskania pożądanych rezultatów może być wrodzoną cechą ludzkiej natury. Po wyposażeniu się w niezbędne funkcje poznawcze dzieci uczą się i stosują tę umiejętność. Wielu rodziców wpada w zakłopotanie, gdy odkrywa, że ich dziecko nauczyło się kłamać. Jednak właściwą reakcją nie jest ani karcenie, ani wypytywanie ich o to, kto nauczył je kłamać. Zamiast tego należy nauczyć dzieci odpowiednich sposobów kłamania, jednocześnie przypominając im, aby dążyły do uczciwości.