Ogólnie rzecz biorąc, umiarkowany niepokój nie utrudnia nauki; zarówno wysoki poziom niepokoju, jak i jego całkowity brak są szkodliwe. W psychologii znane jest prawo Scheuchzera-Dudsona, które pokazuje, że efektywność uczenia się i poziom niepokoju wykazują odwróconą zależność w kształcie litery U.
Szeroko zakrojona praktyka doradztwa psychologicznego wskazuje, że wielu studentów, uczniów szkół średnich i podstawowych cierpi na „zespół lęku szkolnego”. Po wejściu do klasy ich stan psychiczny przechodzi w stan silnego niepokoju.W konsekwencji zarówno efektywność uczenia się, jak i wyniki w nauce znacznie spadają, a niektórzy doświadczają nawet napiętych relacji międzyludzkich.
Zalecana lektura: Cztery przyczyny zaburzeń lękowych po utracie dziewictwa
Chociaż „zespół lęku w klasie” przejawia się w różnych formach, ma wspólne przyczyny: niekorzystne środowisko domowe w dzieciństwie, nieporozumienia między rodzicami oraz depresyjny temperament charakteryzujący się wrażliwością, podejrzliwością i wewnętrzną izolacją.
Leczenie psychologiczne „lęku w klasie” zazwyczaj rozpoczyna się od restrukturyzacji poznawczej. Polega ona na korygowaniu zniekształconych postaw, percepcji i myśli pacjenta wobec innych, siebie samego i sytuacji. Następnie, w zależności od indywidualnych okoliczności, można zastosować terapię systemową, terapię behawioralną lub połączenie tych metod.
Weźmy na przykład przypadek Liu, studenta inżynierii, który zawsze nalegał na zajmowanie ostatniego rzędu podczas wykładów. Siedzenie w innym miejscu, nawet w przedostatnim rzędzie, powodowało u niego tak silny niepokój, że nie mógł się skoncentrować na lekcjach. Miało to negatywny wpływ na jego wyniki w nauce, pogłębiając jego lęk do tego stopnia, że potrzebował tabletek nasennych, aby móc zasnąć. Leczenie Liu jest przykładem połączenia tych dwóch metod.
Jeśli chodzi o terapię systematycznej desensytyzacji.Ponieważ Liu czuje się spokojny tylko wtedy, gdy siedzi w ostatnim rzędzie, można mu pomóc w wizualizacji siedzenia w przedostatnim rzędzie. Podczas tej wizualizacji stosowałby techniki głębokiego oddychania i samoregulacji, aby rozluźnić wszystkie grupy mięśni. Gdy już będzie w stanie wyobrazić sobie siedzenie w przedostatnim rzędzie bez niepokoju i napięcia, może przejść do wizualizacji siedzenia w trzecim rzędzie od końca, ponownie rozluźniając mięśnie. Każdego dnia przesuwałby się o jeden rząd do przodu; sukces polega na zachowaniu spokoju w każdej nowej pozycji. Ta sekwencyjna progresja powinna być utrzymywana.
Równolegle z terapią systematycznej desensytyzacji można zastosować terapię behawioralną. Polega ona na siedzeniu w przedostatnim rzędzie na początku każdej lekcji, a następnie przesuwaniu się o jeden rząd do przodu po kilku dniach. Podczas samodzielnej nauki można również spróbować siedzieć w pierwszym rzędzie. Podczas leczenia psychologicznego zaleca się, aby pacjent powstrzymał się od przyjmowania tabletek nasennych, ustalił regularny rytm snu i odpowiednio zwiększył interakcje społeczne.Ogólnie rzecz biorąc, przy ścisłej współpracy między terapeutą a pacjentem, lęk w klasie nie jest trudny do wyleczenia.