Studium przypadku: Matka Xiao Hao opowiadała, że w szkole podstawowej jej syn był entuzjastyczny i posłuszny, chwaląc angażujące lekcje nauczyciela i atrakcyjność podręczników. Matka pilnie konsultowała się z innymi rodzicami, zbierając to, co uważała za „cenne spostrzeżenia” – w tym kultywowanie dobrych nawyków związanych z odrabianiem zadań domowych.
Od tego momentu, gdy tylko Xiao Hao wracał ze szkoły, matka pytała go: „Czy nauczyciel zadał pracę domową?” i nieustannie przypominała mu, aby „najpierw odrobił pracę domową”. Jeśli Xiao Hao napisał choćby jeden znak pinyin nierówno, rodzice natychmiast wymagali, aby go wymazał i przepisał.
W szkole średniej mama zauważyła, że Xiao Hao rzadko rozmawiał z rodzicami i niechętnie odpowiadał na ich pytania. Wykazywał szczególne oznaki niechęci do szkoły, czasami nawet odmawiając odrabiania zadań domowych.
Analiza psychologiczna sugeruje, że jest to typowy przejaw „pasywnego wychowania”: kiedy dziecko bawi się entuzjastycznie, rodzice nalegają, aby je zabrać; kiedy leży cicho i swobodnie na łóżku, namawiają je, aby wstało i ćwiczyło raczkowanie.Problem leży w podejściu rodziców: charakteryzuje się ono przerywaniem i lekceważeniem zainteresowań i punktów skupienia dziecka, działając wyłącznie pod pozorem „pomocy dziecku”. To sprawia, że dziecko znajduje się całkowicie w stanie bierności, co zakłóca jego naturalny proces uczenia się i potencjalnie sprzyja powstawaniu złych nawyków związanych z nauką.
Każde dziecko wykazuje odmienne wzorce uczenia się. Narzucanie sztywnych „dobrych nawyków” o wysokich standardach często prowadzi do wyników dalekich od oczekiwań rodziców. Dlatego rodzice powinni powstrzymać swoją niecierpliwość w oczekiwaniu na natychmiastowe rezultaty i zamiast tego pielęgnować wewnętrzną motywację dzieci do nauki.