Saat 7:36'da, klinik açılmadan yirmi dakikadan fazla bir süre önce, Direktör Wang Bo masaya yaslanarak kaşlarını çatmış bir şekilde dinleniyordu. Yakındaki asistan, doktoru rahatsız etmemek için sessiz adımlarla hareket ediyordu. Hipertansiyondan muzdarip olan kadın, sık sık uykusuz geceler geçiriyor, dinlendirici bir uykuya dalamadan bir o yana bir bu yana dönüp duruyordu. Dün gece özellikle şiddetli geçmişti, ancak yine de her zamanki gibi yarım saat erken klinikteydi.Çocuklarıyla birlikte uzaklardan gelen ebeveynler, sabahın erken saatlerinde klinik kapısının önünde bekliyorlardı. Yüzlerinde endişe ve kaygı izleri vardı ve bunlar Direktör Wang Bo'nun zihnine derin bir iz bıraktı. Şakaklarını ovuşturdu, kıyafetlerini düzeltti ve kendini uyanmaya zorladı. Günün işi başlamak üzereydi.
Bu yaz başlangıcındaki sabah, güneş yeni doğmuştu ve sıcaklık henüz bunaltıcı değildi, ancak pediatrik nöroloji kliniği şimdiden hareketlenmişti.Doktorun önünde otizm belirtileri gösteren küçük bir çocuk oturuyordu. Doktor, çocuğun belirtilerini titizlikle kaydetti ve çocuğun büyükannesine bu belirtilerle otizm arasındaki bağlantıyı ayrıntılı olarak açıkladı. Heilongjiang'dan gelen bu büyükanne, torununun durumundan derin endişe duyuyordu. Bu, Pediatrik Nöroloji Bölüm Başkanı Wang Bo için bir günün başlangıcı ve uzaklardan gelen çocuklar için umudun başlangıcıydı. Direktör Wang Bo, her umut ışığı karşısında hayal kırıklığına uğratmaya cesaret edemeyeceğini çok iyi biliyordu.
Bölüm başkanı olarak, konuşma gelişimi gecikmiş ve zihinsel engelli çocuklarla sık sık karşılaşıyordu. Bu tür semptomlar, yaygın olarak otizm olarak bilinen otizm spektrum bozukluğu ile en doğrudan ilişkiliydi. Bu durumun bugüne kadar etkili bir tedavisi olmadığı göz önüne alındığında, ebeveynlerin bu bozukluğu doğru bir şekilde anlamaları ve tedavi süresince kararlı bir şekilde bağlı kalmaları çok önemliydi.
Çin'in kuzeydoğusundaki bir köyden gelen bu büyükanne, torunuyla birlikte üç eyaleti geçerek muayeneye gelmişti. Çocuğun ebeveynleri yıl boyunca evden uzakta çalıştığı için, torunuyla her anını birlikte geçiren büyükanne, onun tuhaf davranışlarını yavaş yavaş fark etmeye başlamıştı: iletişim kurmak istememesi, saatlerce tek bir oyuncakla tek başına oynaması... Direktör Wang Bo'ya göre bunlar otizmin klasik belirtileriydi.Eğitim düzeyi sınırlı olan büyükannesi, müdür tarafından otizmin ciddiyeti konusunda bilgilendirildi. Müdür, çocuğun ebeveynleriyle iletişim kurmanın önemini vurguladı ve büyükanneden ebeveynlerinin iletişim bilgilerini aldı...
Ebeveynleri durumdan haberdar ettikten sonra, Müdür Wang Bo büyükannesi sakinleştirdi: "Büyükanne, lütfen fazla endişelenmeyin. Çocuk sadece iki yaşında ve henüz çok küçük. Erken teşhis ve rehabilitasyon çok önemlidir. Ailenin tam olarak işbirliği yapması ve rehabilitasyon tedavisine devam etmesi çok önemlidir."Müdür Wang Bo, otizmin tüm aileyi derinden etkilediğini biliyordu. Ebeveynlerin zamanında müdahale etmemesi, gecikmelerin çocuğun geleceği için geri dönüşü olmayan sonuçlara yol açabileceğini biliyordu. "Sağlıklı bir çocuk, mutlu bir aile demektir." Bir çocuğu tedavi ederken, tüm aileyi de ele almak gerekir; doktorlar bu konuda rehavete kapılmamalıdır.
Konsültasyondan muayenenin tamamlanmasına ve tedavi sonrası talimatlara kadar, saat 10:20 olmuştu. Wang Bo müdür, sabah geldiğinde hissettiği yorgunluğun izini bile göstermeden, iki saatten fazla bir süre hiç dinlenmeden çalışmıştı. Kendi fiziksel rahatsızlığına rağmen, görevinin başında kararlı bir şekilde durmuş, hastalara ve ebeveynlere en iyi halini göstermişti.Tıbbi asistanın getirdiği tansiyon ilacını almak için kısa bir mola verdikten sonra, resepsiyonist bir sonraki çocuğun tıbbi kayıtlarını sundu. Direktör Wang Bo'nun muayeneleri aralıksız devam etti...
Saat 14:42'de, Direktör Wang Bo özellikle zorlu bir genç hasta kabul etti. Ebeveynler masada oturmuş, yüzlerinde endişeyle çocuklarının durumunu anlatıyorlardı. "Keşke ölseydim," dedi anne. "Bu çocuğun sonu ne olacak?"" dedi annesi, gözleri yaşlarla doluydu. Çocuğun babasının ebeveynlik konusunda oldukça doğrudan bir yaklaşım sergilediği, sık sık azarlama ve azarlama yöntemlerine başvurduğu ortaya çıktı. Bu, çocuğun içine kapanık bir kişilik geliştirmesine, iletişim kurmayı reddetmesine ve hatta şiddetli depresif eğilimler sergilemesine neden olmuştu. Ön tanı, duygusal bozukluktu.
"Siz ebeveynler de endişelenmenize gerek yok. Çocuğunuz burada olduğuna göre, sizi memnun edecek bir sonuç elde etmek için elimizden gelenin en iyisini yapacağız."
"Çocuğun depresif eğilimleri olan bir duygusal bozukluğu var. Hem aile ortamı hem de onunla olan etkileşimleriniz bu durumu önemli ölçüde etkilemiştir. Çocuğun iyileşmesi için siz de önemli değişiklikler yapmalısınız."
"Mevcut durum göz önüne alındığında, birkaç gün hastanede gözlem altında kalması sizin için en iyisi olacaktır. İlk olarak, akupunktur tedavisiyle birlikte alınacak bazı psikiyatrik ilaçlar yazacağız..."
Tedavi planını açıkladıktan sonra, ebeveynler derin bir pişmanlık duyduklarını belirttiler. "Çocuğumuz artık elini tutmamıza bile izin vermiyor. Yürürken bizden uzak duruyor."
"Çocuğunuz için bir şeyler değiştirmeye kararlı olduğunuz sürece, size yardımcı olmak ve iyileşmesini desteklemek için elimizden gelenin en iyisini yapacağız!" Direktör Wang Bo onları teselli etti...
Ebeveynleri uğurladıktan sonra, direktör dikkatini önümüzdeki günler için tedavi planını oluşturmaya verdi. Çocuğun durumu gerçekten oldukça ciddiydi – sonuçta, her çocuk ebeveynlerinin gözbebeğidir.Öncelikli hedef, hastanede kaldığı süre boyunca semptomları etkili bir şekilde tedavi etmek ve bastırmak, ardından tedavi sonrası rehabilitasyondu. Bu, çocuğun neredeyse normal bir duruma gelmesini sağlayarak gelecekteki hayatının ve eğitimini etkilememesini garanti edecekti. Direktörün en büyük endişesi buydu.
Bir gün süren yoğun çalışmanın ardından, saat 18:12'ye baktı. "Doktor olmanın doğası budur. Her gün dışarıda sıra bekleyen bu kadar çok ebeveyn varken, sorumluluk duygunuzu kaybetmemelisiniz. Bir hasta daha görmek, bir endişe daha az demek."Direktör Wang Bo'nun günlük çalışması, bir doktordan beklenen sabır ve titizliği örneklemektedir. İşte bu nedenle, Pekin Angel Çocuk Hastanesi'ndeki pediatristler, vicdanlı, çalışkan, sabırlı ve titiz yaklaşımlarıyla hem hastaların hem de ebeveynlerin güvenini sürekli olarak kazanmaktadır.