Kendini oldukça kötü hisseden bir öğretmen, öfkesini öğrencilerinden çıkarmaya karar verdi. "Kendini aptal sanan öğrenciler, ayağa kalksın!" dedi. Birkaç saniye sonra, sadece bir çocuk yavaşça ayağa kalktı. Öğretmen çocuğa bakarak, "Kendini aptal mı sanıyorsun?" diye sordu.
"Hayır..." diye cevapladı çocuk, "...sadece sizin orada tek başınıza durmanızı görmek istemedim."
Isırmayan Köpek
Bir adam sokakta yürürken, başka bir adamın tasmalı bir köpekle yaklaştığını gördü. "Köpeğiniz ısırır mı?" diye sordu. Diğer adam "Hayır, köpeğim ısırmaz" diye cevapladı.
İlk adam köpeği okşadı, ama eli ısırıldı."Köpeğin ısırmaz demiştin?" diye bağırdı. Diğer adam, "Ama o benim köpeğim değil" diye cevap verdi. Nehrin Karşı Yakasındaki Aptal Bir aptal nehir kenarında yürürken, karşı yakada başka bir aptal gördü. İlk aptal ikinciye, "Oraya nasıl geçebilirim?" diye bağırdı. İkinci aptal hemen, "Zaten oradasın!" diye cevap verdi.
Bu fıkraların ortak bir özelliği var: hepsi okuyucuya üstünlük hissi veriyor. Bu his, fıkralardaki karakterlerin aptalca davranmaları, bariz bir durumu yanlış anlamaları (nehirdeki aptal gibi) veya otorite sahibi kişileri gülünç duruma düşürmeleri (öğretmen ve çocuk gibi) nedeniyle ortaya çıkıyor.Komedi ve trajedi arasında ünlü bir ayrım vardır: "Eğer açık bir kanalizasyon deliğine düşerseniz, bu komedidir. Ama eğer ben düşersem..." Bulgularım bu gözlemi deneysel olarak desteklemektedir.
Bir şaka ne kadar güçlü bir üstünlük hissi uyandırırsa, kahkaha o kadar içten olur. Engelli bir kişi muz kabuğunda kayarsa, çoğu kişi bunu komik bulmaz; ancak engelli kişinin yerine trafik polisi geçerse, neredeyse herkes hemen kahkahaya boğulur.