Nauczycielka, czując się raczej przygnębiona, postanowiła wyładować się na swoich uczniach. „Wszyscy uczniowie, którzy uważają się za raczej słabych, niech wstaną!” – ogłosiła. Po kilku sekundach tylko jedno dziecko powoli wstało. Nauczycielka spojrzała na dziecko i zapytała: „Uważasz się za raczej słabego?”. „Nie...” – odpowiedziało dziecko – „po prostu nie chciałem patrzeć, jak stoisz tam sama”.
Pies, który nie gryzie
Pewien mężczyzna szedł ulicą, gdy zobaczył zbliżającego się innego mężczyznę z psem na smyczy. Zapytał: „Czy twój pies gryzie?”. Drugi mężczyzna odpowiedział: „Nie, mój pies nie gryzie”.
Pierwszy mężczyzna pogłaskał psa, ale ten ugryzł go w rękę.Krzyknął: „Nie powiedziałeś, że twój pies nie gryzie?”. Drugi mężczyzna odpowiedział: „Ale to nie jest mój pies”. Idiota po drugiej stronie rzeki Idiota spacerował wzdłuż rzeki, kiedy zauważył innego idiotę na przeciwległym brzegu. Pierwszy idiota krzyknął do drugiego: „Jak mogę się tam dostać?”. Drugi idiota natychmiast odpowiedział: „Już tam jesteś!”.
Te dowcipy mają wspólny mianownik: wszystkie sprawiają, że czytelnik czuje się lepszy. To uczucie wynika z tego, że bohaterowie dowcipów wydają się głupi, nie rozumieją oczywistej sytuacji (jak idiota po drugiej stronie rzeki) lub sprawiają, że osoby sprawujące władzę wyglądają śmiesznie (jak nauczyciel i dziecko).Istnieje słynne rozróżnienie między komedią a tragedią: „Jeśli wpadniesz do niezakrytego włazu, to jest to komedia. Ale jeśli to ja...”. Moje odkrycia stanowią empiryczne potwierdzenie tej obserwacji.
Im silniejsze poczucie wyższości wywołuje żart, tym serdeczniejszy jest śmiech. Jeśli osoba niepełnosprawna poślizgnie się na skórce od banana, większość osób nie uważa tego za zabawne; jednak jeśli osobę niepełnosprawną zastąpi strażnik ruchu drogowego, prawie wszyscy natychmiast wybuchają śmiechem.