Annem, Jiangnan'ın su kasabalarından gelen, ince ve narin bir kadındı ve vücut yapısı kuzeydeki kırsal toplulukların estetik standartlarına uymuyordu. İki küçük yengem, büyükannemin kulağına fısıldayarak, annemin zayıf yapısının onu çocuk doğuramayacak hale getirebileceğini ima ettiler. Bu tür fısıltıları hemen yankılayan büyükannem, bu endişeleri babama iletti. Öfkelenen, ancak annesiyle doğrudan yüzleşemeyen babam, iki teyzeme döndü ve büyükannemin önünde onları azarladı:"Onu olduğu gibi seviyorum! Bir kadının biraz narin olmasının nesi yanlış? Eğitimli bir kadın böyle görünmeli. Eğer sizin gibi kaba ve sağlam yapılı olsaydı, sadece tarlada çalışmaya uygun olurdu!" Büyükannem ve teyzelerim o kadar korkmuşlardı ki, tek kelime bile edemediler. Gördün mü? Babam tam bir patriarktı, ama enerjisini nereye yönlendirdiğine dikkat etmek gerekiyordu.
Kuzeydeki kırsal köylerdeki tuvaletler, özellikle kırk yıl önce, korkunç derecede kirliydi. Annem onları kullanmaya cesaret edemedi, bu yüzden babam ona evde kullanması için bir leğen buldu. Sonra, onu dışarı çıkarıp hiç umursamadan atıyordu. Teyzem bunu görünce, dramatik bir şekilde, "Kardeşim! Sen üst düzey bir memursun! Nasıl onun pisliğini taşıyabilirsin? Onu şımartıyorsun!" diye haykırdı.Bunu duyan babam, leğeni ona uzattı ve "Öyle mi? Sence bunu yapmamalı mıyım? O zaman sen yap. O senin ablan, ablan da annen gibidir. Bu senin görevin." dedi. Teyzem şaşkına döndü ve annem için lazımlığı boşaltmaktan başka çaresi yoktu. O andan itibaren, bir daha tek kelime bile edemedi.
Babam çevre köylerde tanınmış, kahraman olarak saygı duyulan biriydi, bu yüzden çok sayıda ziyaretçi geliyordu. Büyükannemin ailesi onu seçkin bir adam olarak görüyordu ve annemin büyük bir servete sahip biriyle evlendiğine inanıyordu. Onlar, annemin zorluklara rağmen ona sadakatle hizmet etmesi gerektiğini düşünüyorlardı ve bu nedenle onu ince bir şekilde küçük düşürmeye çalışıyorlardı.Sonra bir gün, çok içtikten sonra babam içini döktü. Kalabalığın önünde sarhoş bir şekilde sendeleyerek şöyle dedi:Hayatımın en gurur verici anı, bu kadar eğitimli ve güzel bir kadınla evlenmekti. O zamanlar, benimkinden daha yüksek mevkilerde olan sayısız erkek onun elini istiyordu. Ama o sadece beni seçti. Onu mutlu etmek için canımı verirdim. Annemden başka biri ona keder verirse, benimle bir daha konuşmasınlar, onları tanımam.Herkes şaşkına dönmüştü. Büyükannem, anneme acı çektirme ayrıcalığına sahipti, ama sizce bunu kullanmaya cesaret edebilir miydi? Sizce babam o gün sarhoş değil miydi?
Bu kuralı erken koymak, daha sonra çok daha az sorun yaşamamızı sağladı. Küçük sorunlar çıktığında bile, babam her zaman annemin yanında durdu. Bu yüzden, yıllar boyunca ailemizde çatışmalar çok nadir oldu.Neden? Evlilik, iki kişinin birlikte bir hayat kurmasıdır. Sonuçta, kayınvalide ve kayınpeder dışarıdan gelen kişilerdir. Kendi aileniz bir arada olduğu sürece, dışarıdan gelenlerin söz hakkı yoktur. Eğer konuşurlarsa, duymamış gibi davranın. Babam, dışarıdan gelenlerin aile meselelerine karışmasına asla izin vermedi.Körü körüne itaat etmeden büyüklerine saygı gösterir. Büyükannemin iyi beslenmesini ve iyi bakılmasını sağlar, ama onun sözlerini asla mutlak doğru olarak kabul etmez. Açıkça şöyle der: "Yaşlı bir kadın ne bilir ki? Eğer kafası karışık ise, onun peşinden gidip kafanızı karıştırmamalısınız." Kardeşlerine gelince, eğer mantıklı ve saygılılarsa, mümkün olduğunca onlara yardım eder. Ama gizli amaçları olanlar veya fitne çıkaranlar acımasızca hemen kovulur. Bu nedenle, kimse onun huzurunda annem hakkında kötü konuşmaya cesaret edemez.
Bir kocanın tutumu çok önemlidir. Eğer sorunları gerçekten çözmek istiyorsa, hiçbir şey aşılamaz değildir. Önemli olan, sizi sevip sevmediği ve sizin için mücadele etmeye istekli olup olmadığıdır. Karılarının acı çekmesini görmezden gelerek kaplumbağa gibi saklanan korkak erkekler, olabildiğince uzağa gönderilmelidir. Kendi ailelerinin karılarını ezmesine yardım edenler ise, derhal boşanılmalıdır.
İşte bu yüzden "iki sandalye arasında kalmak" gibi saçmalıklara inanmıyorum. Kendi karısını bile koruyamayan bir erkeğin ne faydası var? Babam ise büyük sorumluluk sahibi bir adamdı. Kırsalda büyümüş olmasına rağmen, kırsal kesimdeki akrabalarının kötü alışkanlıklarına asla boyun eğmezdi. "Roma'da Romalılar gibi davran" derdi. "Evinde istediğin gibi davranabilirsin, ama benim evimde benim kurallarıma uyacaksın."Karısının ve çocuklarının onlara uyum sağlamasını da talep etmezdi, çünkü karısının kendi alışkanlıkları olduğunu ve başkalarına boyun eğmesi için bir neden olmadığını düşünürdü. Neden kimse kendi evinde taviz vermek zorunda olsun ki? Bu mantığa aykırıdır.
Bu yüzden, köyden gelen akrabalarımız haddini aştığında, babamın sert bakışları onları sustururdu. Hayatımızın büyük ölçüde bozulduğunu hiç hissetmedik.Kişi doğduğu yeri seçemez, ama yaşayacağı hayatı seçebilir. Sözde "klipsli tahta mizacı"na gelince, bence bunu hak ediyorlar. Her zaman geçmişlerini bahane olarak kullanan bu tür insanlar, kırsalda kalıp evlenip çocuk yetiştirmeliydi. Asla dışarı çıkıp, mağdurmuş gibi davranarak başkalarını rahatsız etmemelilerdi.
Dahası, başkalarına yardım etmek kişinin imkânları dahilinde olmalı; kişi olmadığı bir şey gibi davranmamalı. Babam genellikle akrabalarının makul isteklerini yerine getirirdi. Sigara içmez, içki içmez, tutumlu yaşar ve çocuklarının ve yeğenlerinin eğitimini desteklerdi, ama asla karısından veya çocuklarından başkalarını yardım etmek için kendi rahatlarından ödün vermelerini istemezdi.Teyzem bir keresinde annemin bir paltoya, tüm ailesinin aylarca geçinebileceği kadar para harcadığından şikayet etmişti. Ancak babam, annemin o paltoyu almaktan vazgeçip parayı teyzeme vermesi gerektiğini asla önermedi. Babamın dediği gibi: "Senin karnın doyuyor, giyiniyorsun, çocuklarının eğitim masraflarını ben karşılıyorum – neden yengenin ne giydiğini umursuyorsun? Herkesin hayatında kendi kaderi vardır. Kendini onunla karşılaştırmana gerek yok, zaten karşılaştıramazsın da. Mutlak eşitlikçilik, yaşamak için uygun bir yol değildir."
Kırsal kesimden bir erkekle evlenmeye itirazım yok, ama borç ve yükümlülüklerle boğuşan yoksul bir kırsal aileden biriyle evlenmeye şiddetle karşıyım. Üniversite harçları tüm aile ya da hatta tüm köy tarafından bir araya getirilmişse ve kardeşleri onun eğitimini finanse etmek için çalışmak ya da okulu bırakmak zorunda kalmışsa, çok büyük zorluklarla karşılaşırsın. Böyle bir durumda yardım etmeyi reddedemezsin; bunu yapmak nankörlük olur.Benim tavsiyem, sorun olmayan bir yerde sorun yaratmaktan kaçınmaktır; bu yolu seçtiğinizde, kaderinizi kabul etmelisiniz.
Dahası, "bizim memleketimizde işler böyle yürür" gibi bahaneler kullanan erkeklerden nefret ederim. Bu "gelenek" lafı da ne saçmalık? Bir yerin gelenekleri olabilir, ama o yerden ayrıldığınızda, alay konusu olmamak için gelenekler hakkında böyle saçma sapan şeyler söylemeyi bırakın. Etnik azınlıklar köylerinde hala gelin kaçırma geleneğini sürdürüyor olabilir, ama bunu şehirde denerseniz, dayak yersiniz, alçak herif!! Ebeveynlerinin veya kardeşlerinin "gelenek" bahanesiyle kendi karısını ezmesine izin veren her erkek tam bir ahmaktır. Sonra da başkalarının onlara saygı göstermediğini veya köylüleri hor gördüğünü şikayet etmeye cüret eder? Şunu unutma: Bir erkek, başkalarının onu küçük düşürmeden önce kendini küçük düşürmelidir. Karının yerel geleneklerine uymamasının ailen için bir hakaret olduğunu söylemeye kalkışma. Öyle olsa bile ne olmuş? Hak etmişsin.Bölgelerindeki gelinlerin Yeni Yıl'da kayınvalide ve kayınpederlerine, hatta köydeki tüm yaşlılara secde etmeleri gerektiğini belirten bazı yazılar hatırlıyorum. Karısı bunu reddederse, kocası kızar ve karısının ailesine saygısızlık ettiğini düşünür. Açıkçası, böyle erkekler iyi bir dayak hak eder.Ailemizde hep inatçıydık. Genç nesillerin hayattaki yaşlılara boyun eğdiği bir gelenek hiç olmadı. Ölmüş atalarımız için bile, bize şefkat ve sadakat gösterip göstermediklerine bağlıdır – herkes bizi diz çöktüremez. Şimdi, sırf evlendiğim için, akraba olmayan yabancılar önünde diz çökmem mi bekleniyor? Bunu yapmaya cesaret edersem, babam beni tokatlar. Neden mi? Bu tamamen aşağılayıcı bir şey.
Shandong kırsalındaki gelenekler kadınlara karşı ayrımcıdır – resmi ortamlarda kadınlar ve çocuklar erkeklerle aynı masada yemek yiyemezler, mutfağa mahkum edilirler. Oysa babam annemi eve ziyarete getirdiğinde, her öğünde annem ve büyükannemin baş masada oturmasını isterdi. Neden? Gelenekler insan yapımıdır ve insanlar onları bozabilir. Babam da öyle korkusuz bir ruha sahipti.Yasa hala sadece hayırsever gelenekleri dikkate alıyor. Mantıksız gelenekler kırılmalıdır. Bu tür geleneklere bağlı kalanlar, tokat yemeyi hak ediyorlar.
Kırsal kesimden akrabalarımız evimizi ziyaret ettiğinde, sadece annem ve ben masada yemek yemiyoruz, aynı zamanda annemin yemek pişirme sırası geldiğinde, o önlüğünü çıkarıp masaya oturana kadar kimse çubuklarına dokunamıyor. Bu, ev hanımına gösterilmesi gereken temel saygıdır. Gelenek nedir? Bu bizim aile geleneğimizdir.Teyzem başlangıçta bunu onaylamadı. Babam ise "Mutfakta yemek yemek istiyorsan, git oraya çömel. Kimse seni engellemiyor. Biz özgür bir aileyiz. İstemiyorsan, burada otur ve yemeğini düzgünce ye. Sorun çıkarma." diye karşılık verdi.Bu yüzden, zorlu kayınvalideler veya sorunlu baldızlar hakkındaki tüm bu yaygara, sadece şımarıklığın bir sonucu olduğunu düşünüyorum. Kimse ona aldırış etmeseydi, ağzını kapalı tutmaya cesaret edebilir miydi? Her neyse, yıllar boyunca, anneme sorun çıkarmaya cesaret eden kimseyi görmedim. Hepsi babam tarafından hizaya getiriliyor.
Bir başka son derece yorucu bahane de, bir erkeğin karısına "Başkaları ve ailemin önünde bana itaat etmelisin. Daha çok çalışmalısın, bunu benim itibarımı korumak için yapmalısın" demesidir. Babam bu tür erkekleri hor görürdü. Bir askerin onuru, gerçek savaşta, canını feda ederek kazanılır derdi. Dışarıda zorba gibi davranıp evde karını ezmek ne tür bir onurdur?Kabul ediyorum, bu bayanlar için taklit etmesi biraz zor olabilir, ama bu fikri daha da ileri götürebilirsiniz: Bir erkeğin saygısı, geliri, başarıları ve işi ile kazanılır. Ne yaparsanız yapın, eve saygı aramaya gelmeyin. Saygıyı unutun, tüm itibarınızı kaybedersiniz.Ona toplum içinde ve ailesinin önünde itibar göstermelisiniz. Peki ya kendi itibarınız? Utanmanız yok mu?