Moja matka pochodziła z wodnych miasteczek Jiangnan. Była szczupłą i delikatną kobietą, której sylwetka nie odpowiadała standardom estetycznym północnych społeczności wiejskich. Jej dwie młodsze szwagierki zaczęły szeptać mojej babci do ucha, sugerując, że krucha budowa ciała mojej matki może uniemożliwić jej rodzenie dzieci. Moja babcia, zawsze chętna do powtarzania takich plotek, przekazała te obawy mojemu ojcu. Wściekły, ale nie mogąc bezpośrednio skonfrontować się z matką, mój ojciec skierował swój gniew na moje dwie ciotki, besztając je w obecności babci:„Lubię ją taką, jaka jest! Co jest złego w tym, że kobieta jest nieco delikatna? Wykształcona kobieta powinna tak wyglądać. Gdyby była szorstka i krzepka jak wy, nadawałaby się tylko do pracy w polu!” Moja babcia i ciotki były tak przerażone, że nie odważyły się wypowiedzieć ani słowa. Widzicie? Mój ojciec był prawdziwym patriarchą, ale trzeba było uważać, na co kierował swoją energię.
Toalety w północnych wiejskich wioskach były strasznie brudne, zwłaszcza czterdzieści lat temu. Moja matka nie odważyła się z nich korzystać, więc ojciec znalazł dla niej miskę do użytku w domu. Potem wynosił ją na zewnątrz, aby ją opróżnić, zachowując całkowitą nonszalancję. Kiedy moja ciotka to zobaczyła, wykrzyknęła dramatycznie: „Bracie! Jesteś wysokim urzędnikiem! Jak możesz nosić jej nocnik? Rozpieszczasz ją!”Słysząc to, mój ojciec podał jej miskę i powiedział: „Ach? Uważasz, że nie powinienem tego robić? To proszę bardzo. To twoja starsza szwagierka – starsza szwagierka jest jak matka. To twój obowiązek”. Ciotka oniemiała i nie miała innego wyboru, jak tylko opróżnić nocnik mojej matki. Od tego momentu nie odważyła się powiedzieć ani słowa.
Mój ojciec był znany w okolicznych wioskach i czczony jak bohater, więc przybywało do nas wielu gości. Rodzina mojej babci uważała go za człowieka wybitnego i wierzyła, że moja matka wyszła za mąż za ogromną fortunę. Uważali, że powinna mu wiernie służyć, bez względu na trudności, i dlatego nieustannie starali się ją poniżać w swoich uwagach.Pewnego dnia, po intensywnym spożyciu alkoholu, mój ojciec wyraził swoje zdanie. Chwiejąc się pijackim krokiem przed tłumem, oświadczył:Najbardziej dumnym momentem w moim życiu było poślubienie tak wykształconej i pięknej żony. W tamtych czasach niezliczeni mężczyźni zabiegali o jej rękę, wszyscy zajmujący wyższe stanowiska niż ja. Jednak ona wybrała tylko mnie. Oddałbym życie, aby była szczęśliwa. Jeśli ktokolwiek poza moją matką sprawi jej smutek, niech nie zwraca się do mnie więcej – nie będę go uznawał.Wszyscy byli oszołomieni. Chociaż moja babcia miała przywilej sprawiania mojej matce przykrości bez żadnych konsekwencji, czy myślisz, że odważyła się z niego skorzystać? Czy myślisz, że mój ojciec nie był tego dnia pijany?
To właśnie ustalenie granic na początku zminimalizowało przyszłe komplikacje. Nawet gdy pojawiały się drobne problemy, mój ojciec konsekwentnie i jednoznacznie stawał po stronie mojej matki. Dzięki temu przez lata konflikty w naszym domu były niezwykle rzadkie.Dlaczego? Małżeństwo polega na budowaniu wspólnego życia przez dwoje ludzi. Teściowie są przecież osobami z zewnątrz. Dopóki własna rodzina jest zjednoczona, osoby z zewnątrz nie mają prawa głosu. Jeśli się wtrącają, po prostu udawaj, że ich nie słyszysz. Mój ojciec nigdy nie pozwalał osobom z zewnątrz wtrącać się w sprawy naszej rodziny.Szanuje starszych, ale nie jest ślepo posłuszny. Dba o to, aby moja babcia była dobrze odżywiona i otoczona troską, ale nigdy nie traktuje jej słów jako jedynej prawdy. Mówi wprost: „Co stara kobieta może wiedzieć? Jeśli jest zdezorientowana, nie wolno ci podążać za nią w tym zdezorientowaniu”. Jeśli chodzi o jego rodzeństwo, to jeśli są rozsądni i pełni szacunku, pomaga im, kiedy tylko jest to możliwe. Jednak tych, którzy mają ukryte motywy lub wywołują kłopoty, bezlitośnie odrzuca. Dlatego nikt nie ośmiela się mówić źle o mojej matce w jego obecności.
Uważam, że postawa męża ma ogromne znaczenie. Jeśli naprawdę chce rozwiązać problemy, nie ma rzeczy niemożliwych. Najważniejsze jest to, czy cię kocha i czy jest gotów stanąć w twojej obronie. Tchórzliwi mężczyźni, którzy chowają się jak żółwie, udając, że nie widzą cierpienia swoich żon, powinni zostać odesłani jak najdalej. A tych, którzy pomagają swojej rodzinie w znęcaniu się nad żonami, należy natychmiast rozwieść.
Właśnie dlatego nie wierzę w bzdury takie jak „efekt kanapki”. Co jest warte mężczyzna, który nie potrafi nawet chronić własnej żony? Mój ojciec był jednak człowiekiem bardzo odpowiedzialnym. Chociaż wychował się na wsi, nigdy nie tolerował złych nawyków swoich wiejskich krewnych. Mówił: „Gdy jesteś w Rzymie, rób to, co robią Rzymianie. W domu możesz zachowywać się jak chcesz, ale w moim domu przestrzegasz moich zasad”.Nie wymagał też od żony i dzieci, aby się do nich dostosowywały, wierząc, że jego żona ma swoje nawyki i nie powinna się dostosowywać do innych. Dlaczego ktokolwiek miałby iść na kompromis we własnym domu? To sprzeczne z wszelką logiką.
Kiedy więc krewni z wioski przekraczali granice, jedno surowe spojrzenie mojego ojca uciszało ich. Nigdy nie czuliśmy, że nasze życie jest poważnie zakłócone.Nie można wybrać swojego pochodzenia, ale można wybrać swoje życie. Jeśli chodzi o tak zwany „temperament clamp-board”, po prostu uważam, że zasługują na to. Tacy ludzie, zawsze używający swojego pochodzenia jako wymówki, powinni byli pozostać na wsi, aby się ożenić i wychować dzieci. Nigdy nie powinni byli wyjeżdżać, aby sprawiać innym kłopoty, udając jednocześnie, że są pokrzywdzeni.
Co więcej, pomaganie innym powinno odbywać się w granicach własnych możliwości; nie należy udawać kogoś, kim się nie jest. Mój ojciec zazwyczaj spełniał rozsądne prośby krewnych. Nie palił, nie pił, żył oszczędnie i wspierał swoje dzieci i siostrzeńców w nauce. Nigdy jednak nie wymagał od żony ani dzieci, aby poświęcały swoje wygody, aby pomagać innym.Moja ciotka narzekała kiedyś, że jeden płaszcz dla mojej matki kosztował tyle, ile jej cała rodzina mogła przeżyć przez kilka miesięcy. Jednak mój ojciec nigdy nie sugerował, aby moja matka zrezygnowała z tego płaszcza, aby dać pieniądze ciotce. Jak to ujął: „Jesteś nakarmiona i ubrana, opłaciłem edukację twoich dzieci – dlaczego miałabyś się przejmować tym, co nosi twoja szwagierka? Każdy ma swoje życie. Nie musisz się z nią porównywać, ani nie jesteś w stanie tego zrobić. Absolutny egalitaryzm nie jest sposobem na życie”.
Nie mam nic przeciwko małżeństwu z mężczyzną pochodzącym ze wsi, ale zdecydowanie sprzeciwiam się małżeństwu z mężczyzną pochodzącym z ubogiej rodziny wiejskiej, obciążonej długami i zobowiązaniami. Jeśli jego czesne zostało zebrane przez całą rodzinę, a nawet całą wioskę, a jego rodzeństwo musiało pracować lub porzucić naukę, aby sfinansować jego edukację, czeka cię ogromna trudność. W takich okolicznościach nie możesz odmówić pomocy; byłoby to niewdzięczne.Radzę unikać problemów tam, gdzie ich nie ma – kiedy już wybierzesz tę drogę, musisz pogodzić się ze swoim losem.
Co więcej, nie znoszę mężczyzn, którzy używają wymówek typu „tak się po prostu robi w moim regionie”. Co to za bzdury o „zwyczajach”? Każde miejsce może mieć swoje zwyczaje, ale kiedy opuszczasz to miejsce, przestań wygadywać takie bzdury o tradycjach, bo narazisz się na śmieszność. Mniejszości etniczne mogą nadal praktykować porwania narzeczonych w swoich wioskach, ale spróbuj tego w mieście – zostaniesz pobity na kwaśne jabłko, łajdaku!Każdy facet, który pozwala swoim rodzicom lub braciom wykorzystywać „zwyczaje” do znęcania się nad własną żoną, jest kompletnym prostakiem. A potem ma czelność narzekać, że inni nie szanują ich lub patrzą z góry na wieśniaków? Pamiętaj: człowiek musi najpierw sam się zhańbić, zanim inni go zhańbią. Nie sugeruj nawet, że to, że twoja żona nie przestrzega lokalnych zwyczajów, jest obrazą dla twojej rodziny. Nawet jeśli tak jest, to co z tego? Zasługujesz na to.Pamiętam kilka postów, w których wspomniano, że synowe w ich regionie muszą kłaniać się teściom i starszym podczas Nowego Roku, a niektóre muszą nawet kłaniać się wszystkim starszym mieszkańcom wsi. Jeśli żona odmawia, mąż denerwuje się, czując, że ona nie szanuje jego rodziny. Szczerze mówiąc, tacy mężczyźni zasługują na porządne lanie.W naszej rodzinie zawsze byliśmy uparci. Nigdy nie było zwyczaju, aby młodsze pokolenia kłaniały się żyjącym starszym. Nawet w przypadku zmarłych przodków zależy to od tego, czy okazali nam życzliwość lub lojalność – nie każdy może zmusić nas do klękania. Teraz, tylko dlatego, że wyszłam za mąż, oczekuje się ode mnie, że będę klękać przed obcymi osobami? Gdybym odważyła się to zrobić, mój ojciec dałby mi porządnego klapsa. Dlaczego? To całkowicie poniżające.
Wiejskie zwyczaje w Shandong dyskryminują kobiety. W formalnych sytuacjach kobiety i dzieci nie mogą jeść przy stole z mężczyznami, muszą jeść w kuchni. Jednak kiedy mój ojciec przyprowadził moją matkę do domu, nalegał, aby ona i moja babcia siadały przy stole podczas każdego posiłku. Dlaczego? Zwyczaje są tworzone przez ludzi i ludzie mogą je łamać. Mój ojciec był jedną z takich nieustraszonych osób.Prawo nadal uwzględnia tylko dobre zwyczaje. Nierozsądne zwyczaje należy łamać. Każdy, kto trzyma się takich tradycji, sam prosi się o policzek.
Kiedy krewni ze wsi odwiedzają nasz dom, nie tylko moja mama i ja jemy posiłki przy stole, ale jeśli kolej na mamę gotować, nikt nie może dotknąć pałeczek, dopóki nie usiądzie przy stole bez fartucha. To podstawowy szacunek należny gospodyni domowej. Czym są zwyczaje? To są nasze rodzinne zwyczaje.Moja ciotka początkowo nie zgadzała się z tym. Mój ojciec odparł: „Jeśli masz ochotę jeść w kuchni, to idź tam teraz. Nikt ci nie przeszkadza. Jesteśmy wolnym gospodarstwem domowym. Jeśli nie chcesz iść, to usiądź tutaj i zjedz posiłek jak należy. Nie szukaj kłopotów”.Więc uważam, że całe to zamieszanie wokół trudnych teściowych lub kłopotliwych szwagierek? To wszystko kwestia bycia rozpieszczonym. Gdyby nikt nie zwracał na nią uwagi, czy odważyłaby się milczeć? W każdym razie przez te wszystkie lata nigdy nie widziałam, żeby ktoś odważył się sprawiać kłopoty mojej mamie. Wszyscy są trzymani w ryzach przez mojego tatę.
Kolejną niezwykle męczącą wymówką jest sytuacja, gdy mężczyzna mówi swojej żonie: „Musisz mnie słuchać w obecności innych osób i mojej rodziny. Musisz się bardziej starać – potraktuj to jako ratowanie mojej twarzy”. Mój ojciec gardził takimi mężczyznami. Mówił, że honor żołnierza zdobywa się w prawdziwej walce, płacąc za to własnym życiem. Jaki to honor, gdy na zewnątrz zachowuje się jak tyran, a w domu dręczy swoją żonę?Trzeba przyznać, że może to być dla was, drogie panie, nieco zbyt trudne do naśladowania, ale możecie pójść o krok dalej: szacunek mężczyzny zdobywa się poprzez jego dochody, osiągnięcia, pracę. Cokolwiek robicie, nie wracajcie do domu, szukając szacunku. Zapomnijcie o szacunku – po prostu stracicie twarz.Musisz okazywać mu szacunek publicznie i musisz okazywać mu szacunek przed jego rodziną. Ale co z twoją godnością? Nie masz wstydu?