Współczesne teściowe stopniowo tracą pozycję
Encyclopedic
PRE
NEXT
W tradycyjnych społeczeństwach w przeszłości starsi byli traktowani jako autorytety, a synowe okazywały szacunek osobom starszym. Jednak wraz ze zmianą wartości społecznych sprawy nie mają już charakteru absolutnego dobra lub zła, a konflikty między teściową a synową wydają się maleć. W rzeczywistości, chociaż rosnące wskaźniki rozwodów i rozprzestrzenianie się rodzin nuklearnych oznaczają, że takie problemy są rzadsze i mniej dotkliwe niż można by sobie wyobrazić, nie oznacza to ich zaniku. W porównaniu z proporcjami historycznymi konflikty takie mogą w rzeczywistości wzrosnąć.Pozorne zmniejszenie napięć między teściową a synową często wynika z lekceważenia teściowej przez synową. Podczas gdy tradycyjne synowe były zajęte zdobywaniem aprobaty teściowej i plotkami sąsiedzkimi, współczesne kobiety mają silniejszą świadomość siebie. Wiele z nich przyjmuje postawę „Wyszłam za mąż za ciebie, a nie za twoją rodzinę” i w konsekwencji nie zwraca uwagi na opinie innych.Niektóre synowe podejmują się nawet pouczania swoich teściowych, uznając ich poglądy za przestarzałe. W tradycyjnych relacjach teściowe zazwyczaj miały przewagę, podczas gdy współczesna dynamika zmierza w kierunku równości. Asertywne synowe mogą nawet wdawać się w gorące dyskusje ze swoimi teściowymi.Kontrowersje w relacjach między teściową a synową Kontrowersja ①: Różnice w zwyczajach Różnice religijne często wywołują konflikty. Na przykład, jeśli teściowa jest gorliwą buddystką, która regularnie odprawia rytuały, a synowa jest chrześcijanką, łatwo może dojść do nieporozumień. W takich przypadkach synowa może powiedzieć: „Ze względu na moje przekonania religijne nie mogę uczestniczyć w rytuałach, ale mogę pomóc w przygotowaniu niezbędnych przedmiotów”.Ponadto nigdy nie należy lekceważyć wiary innych, ale szanować wzajemne przekonania i oczywiście nie próbować nikogo nawracać. Huang Lunfen podkreśla, że gdy zwyczaje religijne są różne, kluczową rolę odgrywa mąż. Jeśli potrafi wkroczyć w odpowiednim momencie i powiedzieć: „Ja zajmę się modlitwą, mój teść będzie zachwycony, widząc mnie!”, może pomóc żonie wyjść z trudnej sytuacji i rozładować napięcie między teściową a synową.Kontrowersja ①: Rozbieżne nawyki życiowe Podczas cennych weekendowych przerw większość par korzysta z okazji, aby zabrać dzieci na wycieczki. Jednak niektórzy dziadkowie wolą pozostać w domu, aby odpocząć, i nalegają, aby syn i synowa zostali z nimi, aby dotrzymać im towarzystwa.Konflikty często pojawiają się, gdy jedna ze stron próbuje wykorzystać pojęcie „rodziny” do ograniczenia drugiej. W obliczu takich problemów należy przede wszystkim zadać sobie pytanie: „Czego naprawdę pragnę?”, a następnie: „Jak to przekazać?”. Ustalenie tej kolejności pozwala uniknąć wewnętrznych konfliktów.Na przykład, jeśli mama pragnie, aby jej dziecko prowadziło bogate życie i poznawało świat, nie powinna obawiać się, że zdenerwuje babcię, ukrywając swoje myśli. Może spróbować powiedzieć: „W tym wieku dzieci potrzebują ruchu; bieganie na świeżym powietrzu pomaga im lepiej spać w nocy!” Lub: „Lekarz twierdzi, że jego alergia nosowa wymaga regularnych biegów w parku”. Większość teściowych łatwiej akceptuje takie wyjaśnienia.Kontrowersja nr 2: Różne podejścia do wychowania dzieci Wiele współczesnych teściowych posiada wyższe wykształcenie i priorytetowo traktuje osiągnięcia akademickie oraz kwalifikacje swoich wnuków. Jednak dzisiejsi rodzice często wyznają inne wartości. Dzięki większej samoświadomości kładą większy nacisk na wyrażanie emocji, niezależność i rozwijanie praktycznych umiejętności niż na rozległą edukację formalną, wierząc, że każdy zawód może wykształcić mistrzów. Ta rozbieżność poglądów prowadzi do sprzecznych opinii na temat wychowania wnuków.Najkorzystniejsze byłoby, gdyby babcia dostosowała swoje podejście, powierzając wychowanie wnuków synowi i synowej bez nadmiernego angażowania się i stawiając na pierwszym miejscu swoje dobre samopoczucie. Spór ③: Czy dziecko woli babcię? W nowoczesnych gospodarstwach domowych, w których oboje rodzice pracują, dzieci często po urodzeniu są powierzane opiece babci ze względu na obowiązki zawodowe rodziców i dopiero po rozpoczęciu nauki w szkole wprowadzają się do rodziców. Takie rozwiązanie często sprzyja tworzeniu bliższych więzi między dzieckiem a babcią, co może wywoływać uczucie rywalizacji o uczucia dziecka.Ani babcia, ani synowa nie powinny próbować monopolizować dziecka, zmuszając je do wyboru między obiema matkami i wywołując u niego niepokój. Matka powinna wyrazić wdzięczność za pomoc babci w opiece nad dzieckiem i nauczyć się akceptować fakt, że dziecko w naturalny sposób faworyzuje babcię ze względu na długotrwałą bliskość. Chociaż uczucie jest korzystne, kluczowym czynnikiem jest rodzaj więzi między rodzicem a dzieckiem, którą matka chce pielęgnować po powrocie dziecka do domu.
>
Kontrowersja ④ Czy teściowa sieje niezgodę między wnukiem a synową? Na przykład teściowa może powiedzieć wnukowi: „Twoja mama jest leniwa, robi pranie tylko raz w tygodniu”. Niewinne dziecko może przekazać to mamie. Oczywiście większość synowych pomyśli: „Jak ona śmie mówić o mnie źle i niszczyć moją więź z dzieckiem!”.Jeśli jednak synowa potrafi zmienić swoje nastawienie i zdać sobie sprawę, że komentarz teściowej dotyczy wyłącznie nawyków związanych z praniem, a nie osobistych uprzedzeń, łatwiej będzie jej to znieść. Mama może wyjaśnić dziecku: „Babcia uważa, że najlepiej jest prać ubrania codziennie i ja się z tym zgadzam. Ale mama po prostu nie ma na to wystarczająco dużo czasu”. Takie podejście pomaga dziecku zrozumieć, że babcia nie krytykuje mamy, a jedynie wyraża inny punkt widzenia.Niektóre teściowe mogą powiedzieć w obecności synowej: „Cudownie grają na pianinie dzieci innych ludzi, ale nasze w ogóle nie potrafią”. Jeśli synowa zinterpretuje to jako „babcia uważa, że nie potrafię właściwie wychowywać dziecka”, łatwo może to wywołać napięcie psychiczne.Z drugiej strony, jeśli podejdzie się do dziecka spokojnie i powie: „Babcia uważa, że to wspaniale, że grasz na pianinie. To jej marzenie. My też mamy swoje marzenia. Lubisz grać na pianinie?”, a dziecko odpowie, że nie lubi, można zapytać, co lubi robić. Jeśli dziecko odpowie, że lubi rysować, można odpowiedzieć: „Więc lubisz rysować! To świetnie!Narysujemy coś dla babci, żeby jej to podarować?”. Takie podejście pomaga babci zaakceptować fakt, że zainteresowania są różne i nie należy ich narzucać, dostrzegając inne talenty i mocne strony wnuka. Kiedy obie strony dojrzale rozważają „problem”, zamiast obwiniać „osobę”, konflikty mogą zostać rozwiązane.Kontrowersja ⑤: Mąż w środku – co za trudna sytuacja! Czy mąż powinien interweniować, gdy dochodzi do sporów między teściową a synową? Opowiadanie się po jednej ze stron nigdy nie jest właściwym podejściem, więc większość mężów przyjmuje strategię milczenia. Jednak jeśli mąż nic nie mówi, konflikt nie tylko pozostaje nierozwiązany, ale może nawet jeszcze bardziej rozgniewać żonę.Kiedy mąż nie chroni swojej żony, może ona pomyśleć: „Nie jesteś moim mężem, nadal jesteś synem swojej matki”, co powoduje eskalację napięć między teściową a synową oraz napięć małżeńskich. Kiedy teściowa uporczywie krytykuje synową, mąż powinien powiedzieć swojej matce: „Ona jest inną osobą niż ty, ma wiele innych nawyków i poglądów. Proszę, bądź wobec niej bardziej tolerancyjna”.Następnie powinien zwrócić się do żony i powiedzieć: „Przykro mi, że musiałaś wyjść za mąż do tej rodziny i radzić sobie z moją matką. Wiem, że czasami bywa trudna i doceniam twoje wysiłki”. Słysząc to, żona poczuje, że jej zmagania są rozumiane, co pomoże zachować integralność ich małżeństwa. Kiedy pojawiają się konflikty, niektórzy mężowie mogą powiedzieć żonom: „Ile lat jej jeszcze zostało? Po prostu trochę jej pobłażaj!”.Takie podejście może zasiać ziarno niechęci, ponieważ żona skupi się na śmiertelności teściowej, co tylko pogorszy relacje. Ponadto mężowie powinni unikać mówienia: „Zrób to dla mnie, nie kłóć się z nią”. Nie powinni też pełnić roli posłańca między nimi. Tylko mówiąc uczciwie i sprawiedliwie w odpowiednich momentach, mogą naprawdę rozwiązać te spory.
Artykuł pochodzi z Public Health Network
PRE
NEXT