Ebeveynler genellikle üç yaş civarında çocukların ciddi yıkıcı davranışlar sergileyebileceğinden bahsederler. Daha önce uslu ve itaatkar olan çocuklar birdenbire inatçı, huysuz ve risk almaya meyilli hale gelirler. Bu konuyu daha önce kapsamlı bir şekilde analiz etmiş olsak da, ebeveynler çocukları bu tür özellikler sergilediğinde her zaman derin bir endişeye kapılırlar.Bugün, yıkıcı davranışları ebeveynlerin bakış açısından inceleyeceğim.
Çocuklar için yıkıcı davranışların üç amacı vardır. Birincisi, bu davranışlar her zaman ebeveynlerin dikkatini çeker ve çocuğun maksimum ilgiyi üzerine çekmesini sağlar. Bu eğilim, ilgi eksikliği olan ailelerde daha belirgindir. İkincisi, bu tür davranışlar hem fiziksel hem de psikolojik ortamı önemli ölçüde değiştirir ve çocuğun dünyayı etkileme kapasitesini fark etmesini ve bir güç hissi edinmesini sağlar.Üçüncüsü, bu tür eylemlerin gerçekleştirilmesi somut bir çaba gerektirir ve bu da çocukların yıkıcı dürtülerini tatmin etmelerine, öfkelerini dışa vurmalarına ve rahatlama hissi yaşamalarına olanak tanır.
Ebeveynlerin bakış açısından, çocuklarımızı nasıl destekleyebiliriz?
1. Çocuklar genellikle şöyle derler: "Sorun çıkardıktan sonra, annem ve babam beni teselli etmeye gelirler – bu beni mutlu eder."
Dünya çocuklar için yabancı bir yerdir. Gözlerini açtıkları andan itibaren her dakika belirsizlikle doludur. Rahatsız oldukları anlarda ebeveynlerinin zamanında yanlarında olmasını isterler – bu, güvenlik için temel bir ihtiyaçtır. Ancak ebeveynler genellikle kendi işleriyle meşgul oldukları için çocuklarını gözden kaçırır ve onlara gerektiğinde nasıl yardım isteyeceklerini öğretmezler. Bazen çocuklar ebeveynlerinin isteklerinden bağımsız olarak hareket ettiklerinde, ebeveynler hemen ortaya çıkar – genellikle çocuk yıkıcı davranışlarda bulunduğunda.
Bu bize, çocuklara eşlik ederken ebeveynlerin onların bakış açısını dikkate almaları gerektiğini öğretir. Ayrılırken bile, ne yapmaları gerektiğini, gerektiğinde sizi nasıl çağıracaklarını ve yokluğunuzda kendilerine nasıl bakacaklarını açıkça öğretin. Böylece çocuklar, dikkat çekmek için yıkıcı davranışlara başvurmazlar.
II. Çocuk şöyle der: "Güçlü olmak istiyorum. Sınırlarımı test etmeliyim."
Çocuklar sürekli kendilerinden daha güçlü insanlarla ve şeylerle karşılaşırlar. Korunurken, kendilerini kısıtlanmış hissedebilirler. Yeteneklerini geliştirmeyi keşfederken, gücün özgürlük getirdiğine inanarak daha güçlü olmak isterler. Yıkıcı eylemlerden elde edilen muazzam güç duygusu bu ihtiyacı karşılar. Yıkım kapasitelerini keşfettikten sonra, sahip oldukları gücün ne kadar büyük olduğunu kanıtlamaya çalışırlar.
Bu gibi durumlarda, ebeveynler uygunsuz yıkıcı davranışları önlemek için derhal müdahale etmelidir. Çocuğa sarılın ve sözlerinizle ve davranışlarınızla gücünü göstermenin birçok yolu olduğunu anlamasına yardımcı olun. Ebeveynler, çocuklarının gücünü yıkım veya başkalarına zarar vermek yerine emek ve çalışma yoluyla ifade etmelerini tercih ederler.
III. Çocuk, "Çok öfkeliyim. Gördüğüm her şeyi yok etmek istiyorum. Seni rahatsız etmek istiyorum" der.
Çocuklar genellikle duygularını doğru bir şekilde ifade edecek kelime dağarcığına ve sözel becerilere sahip değildir. Bunun yerine, eylemlerle ifade etme ve öfkelerini dışa vurma eğilimindedirler. Günlük yaşamda ve öğrenimde sayısız kısıtlama ve aksilikle karşılaştıklarında, yoğun bir öfke biriktirirler ve bunu yıkıcı davranışlarla dışa vururlar.
Çocuklara eşlik ederken, ebeveynler onların stresini hafifletmeye odaklanmalı ve duygusal durumlarına dikkat etmelidir. Sık sık etkileşim kurun, duygularını sorun ve yargılamadan ifade etmelerini teşvik edin – duyguları dile getirmenin faydalı olduğunu kabul edin. Bu duyguları hızlı bir şekilde işlemelerine yardımcı olun ve fiziksel aktiviteler gibi uygun çıkış yollarına yönlendirin. Bu yaklaşım, çocukların bu sorunu çözmelerine etkili bir şekilde yardımcı olabilir.