Coraz częściej rodzice koncentrują się na rozwijaniu umiejętności motorycznych swoich dzieci. Czynności, które dla dorosłych wydają się proste, mogą okazać się niezwykle trudne dla małych dzieci. Trening tych umiejętności motorycznych stymuluje rozwój mózgu i poprawia koordynację wzrokowo-ruchową, co ma ogromny wpływ na rozwój dziecka.
Oprócz zapisania dziecka na zajęcia wczesnej edukacji, najskuteczniejszym sposobem rozwijania umiejętności motorycznych jest zachęcanie dzieci do samodzielnego jedzenia. Jednak nauczenie ich tego stanowi poważne wyzwanie.Wykorzystując te trzy złote okresy, nauka samodzielnego jedzenia staje się prosta. Faza pojawienia się Około dziesiątego miesiąca życia dzieci po raz pierwszy wykazują duże zainteresowanie jedzeniem. Na tym etapie mogą chwytać jedzenie rękami i być podekscytowane osiągnięciem tego kamienia milowego. Jednak ze względu na słabo rozwinięty chwyt szczypcowy i słabą koordynację wzrokowo-ruchową posiłki często kończą się bałaganem i rozrzuconym jedzeniem.W tym okresie rodzice muszą powstrzymać się od interwencji. Pozwolenie dzieciom na samodzielne chwytanie jedzenia skutecznie pobudza ich zainteresowanie jedzeniem i stanowi podstawę do samodzielnego jedzenia.
Etap przewodnictwa
W wieku około jednego roku dzieci mogą zacząć samodzielnie jeść łyżką. Na tym etapie rodzice mogą kupić specjalnie zaprojektowane sztućce, które są łatwiejsze do uchwycenia dla małych rączek.Po pewnym czasie ćwiczeń dzieci mogą opanować posługiwanie się łyżką, choć posiłki nadal mogą być bałaganiarskie. Rodzice powinni powstrzymać się od karania dzieci, a zamiast tego cierpliwie pomagać im w rozwijaniu dobrych nawyków żywieniowych.
Faza konsolidacji
W wieku około dwóch lat dzieci zazwyczaj potrafią samodzielnie jeść.Na tym etapie umiejętności językowe dzieci znacznie się poprawiły, co sprawia, że jest to idealny moment na wykształcenie nawyków utrzymywania porządku przy stole i nauczenie ich, aby nie były wybredne w jedzeniu.
Wychowując dziecko do samodzielnego jedzenia, rodzice muszą wykazać się cierpliwością. Muszą tolerować zabawę jedzeniem przez dzieci, znosić nieuniknione bałagany, a przede wszystkim powstrzymywać się od własnej niecierpliwości.