Ebeveynler için çocukları gurur ve mutluluk kaynağıdır. Sonuç olarak, çocuk yetiştirirken, özellikle de günümüzde çoğu çocuğun tek çocuk olduğu için, onları aşırı derecede şımartma eğilimindedirler. Çocuk istediği her şeyi alır ve evin tartışmasız küçük diktatörü haline gelir. Ancak, ruh sağlığı açısından bakıldığında, bu aşırı hoşgörü son derece yanlış bir yaklaşımdır. Çocuğun psikolojik sağlığını geliştirmek için, sağlıklı bir ebeveyn-çocuk ilişkisi kurmaya öncelik vermek çok önemlidir.Ebeveyn rehberliği için en uygun dönem on iki yaş öncesidir. Duygusal beslenme maddi imkanlardan daha önemlidir ve karakter eğitimi entelektüel gelişimden daha üstündür. Etkili aile eğitiminin temel taşı, ebeveynlerin kendilerinin eğitilmesidir.
Mantıksız taleplerin kesin bir şekilde reddedildiği evlerde, çocuklar aile içinde istisnai olmadıklarını erken yaşta öğrenirler. Bu tür çocuklar ebeveynlerinin sevgisini sürekli hissederler, ancak bu sevgi ilkelere dayanır. Bu çerçevede yetiştirilen çocuklar, ilkeleri olan yetişkinlere dönüşürler. İnsanın gelişimi genel olarak üç aşamada gerçekleşir: 1-6, 6-12 ve 12-18 yaşları.12 ile 18 yaşları arasında bireyler ergenlik dönemine girerler. Ortaya çıkan bağımsızlık ve isyankarlık eğilimleri, bu aşamanın artık aile eğitimi için en uygun dönem olmadığını gösterir. Bu nedenle, ebeveyn rehberliğinin en uygun zamanı 12 yaşından önceki bağlanma aşamasıdır.【Anneler 12 yaşından önce çocuklarını terk etmemelidir】
Bağlanma aşamasında, 1-6 yaş arası dönem en kritik dönemdir. Ancak günümüzde birçok ebeveyn, çocuklarının "bağlanma bağlarının" gelişimine yeterince dikkat etmemektedir. Bir anne, yeni doğan çocuğunu büyükanne ve büyükbabasının yanına, memleketine gönderir ve çocuk okula başladığında geri getirirse, anne ile çocuk arasında ömür boyu sürecek bir duygusal mesafe oluşabilir. Dahası, ergenlik çağına geldiğinde böyle bir çocuğu disipline etmek son derece zor hale gelir.Annelerin çocuklarını doğumdan itibaren kendileri yetiştirmeleri ve 12 yaşına kadar yanlarında kalmaları tavsiye edilir. Erken çocukluk döneminde güvenli bir bağlanma bağı ve ebeveynlerin uygun karakter gelişimi olmadan, bu tür çocuklar 18 yaşına kadar okuldan kaçma, yalan söyleme, internet bağımlılığı, ebeveynlere karşı gelme ve evden kaçma gibi davranış sorunları sergileyebilirler.
【Babalar ergenlik döneminde çocuklarını terk etmemelidir】
Altı yaşından önce, çocuğun birincil bağlanma figürü anne olmalıdır. Baba ile gerçek bağlanma genellikle ergenlik döneminde gerçekleşir. Ebeveynlerin rolleri farklıdır: anneler günlük bakımı sağlarken, babalar davranışsal rol modelleri olarak hizmet ederler. Örneğin, bir annenin bebek bezini değiştirmesi, sözlü iletişim ve fiziksel temas içeren bire bir etkileşimi içerirken, dadının yaklaşımı mekaniktir.
Özellikle altı ile on iki yaşları arasında, her iki ebeveyn de kendi rollerini aktif olarak yerine getirmelidir. On iki yaşından sonra, babalar çocuklarının eğitiminden sorumlu olmalıdır. Sonuçta, babalar çocuklarının zihninde rol model olarak hizmet ederler. Babalar kendilerini iyi davranırlarsa, çocuklar onları taklit ederler ve zihinlerinde babaları hakkında olumlu bir imaj oluştururlar.