Dla rodziców dzieci są dumą i radością. W związku z tym, wychowując dzieci – zwłaszcza że obecnie większość z nich jest jedynakami – mają tendencję do nadmiernego rozpieszczania ich. Dzieci dostają wszystko, czego zapragną, stając się małymi tyranami w domu, którym nikt nie ośmiela się sprzeciwić. Jednak z punktu widzenia zdrowia psychicznego takie nadmierne pobłażanie jest głęboko błędne. Aby wspierać dobre samopoczucie psychiczne dziecka, należy priorytetowo traktować budowanie zdrowych relacji między rodzicami a dziećmi.Optymalny okres na wychowanie przez rodziców to okres przed ukończeniem dwunastego roku życia. Wychowanie emocjonalne przeważa nad zapewnieniem materialnym, a wychowanie charakteru przewyższa rozwój intelektualny. Podstawą skutecznej edukacji rodzinnej jest edukacja samych rodziców.
W rodzinach, w których nieuzasadnione żądania są stanowczo odrzucane, dzieci wcześnie uczą się, że nie są wyjątkowe w rodzinie. Takie dzieci nieustannie odczuwają miłość rodziców, ale uczucie to opiera się na zasadach. Wychowane w takich ramach, wyrastają na dorosłych kierujących się zasadami. Rozwój człowieka przebiega zasadniczo w trzech fazach: w wieku 1–6 lat, 6–12 lat i 12–18 lat.W wieku od 12 do 18 lat ludzie wchodzą w okres dojrzewania. Ich rosnąca niezależność i skłonności do buntu oznaczają, że faza ta nie jest już optymalnym okresem dla edukacji rodzinnej. Dlatego najlepszym czasem na rodzicielskie wskazówki jest okres przed 12 rokiem życia – faza przywiązania.【Matki nie powinny opuszczać swoich dzieci przed ukończeniem przez nie 12 roku życia】
W fazie przywiązania najbardziej krytyczny jest okres od 1 do 6 roku życia. Jednak wielu współczesnych rodziców nie zwraca wystarczającej uwagi na rozwój „więzi przywiązania” swojego dziecka. Jeśli matka wysyła noworodka do rodzinnego miasta, aby wychowywali go dziadkowie, a następnie zabiera dziecko z powrotem dopiero w momencie rozpoczęcia przez nie nauki w szkole, między matką a dzieckiem może powstać trwająca całe życie emocjonalna dystans. Co więcej, dyscyplinowanie takiego dziecka staje się niezwykle trudne po osiągnięciu przez nie okresu dojrzewania.Zaleca się, aby matki osobiście wychowywały swoje dzieci od urodzenia i pozostawały z nimi do dwunastego roku życia. Bez bezpiecznej więzi przywiązania we wczesnym dzieciństwie i odpowiedniego rozwoju charakteru przez rodziców, takie dzieci mogą wykazywać problemy behawioralne w wieku osiemnastu lat, w tym wagarowanie, kłamstwa, uzależnienie od Internetu, bunt wobec rodziców i ucieczki z domu.【Ojcowie powinni pozostać obecni w okresie dojrzewania】
Przed ukończeniem szóstego roku życia główną osobą, z którą dziecko się wiąże, powinna być matka. Prawdziwa więź z ojcem zazwyczaj powstaje w okresie dojrzewania. Role rodziców są różne: matki zapewniają codzienną opiekę, podczas gdy ojcowie służą jako wzorce zachowań. Na przykład zmiana pieluch przez matkę wiąże się z bezpośrednią interakcją, komunikacją werbalną i kontaktem fizycznym, podczas gdy podejście niani jest bardziej mechaniczne.
Szczególnie w wieku od sześciu do dwunastu lat oboje rodzice powinni aktywnie wypełniać swoje role. Po ukończeniu dwunastego roku życia ojcowie muszą wziąć na siebie odpowiedzialność za edukację swoich dzieci. W końcu ojcowie są wzorem do naśladowania w umysłach swoich dzieci. Jeśli ojcowie zachowują się dobrze, dzieci będą je naśladować, budując pozytywny wizerunek ojca w swojej psychice.