Po wygłoszeniu wykładu na temat inteligencji emocjonalnej dla grupy przedsiębiorców płci męskiej, jeden z nich podszedł do mnie po zakończeniu: „Doktorze Zhang, czy w tym sezonie świątecznym ponownie zorganizuje Pan zimowy obóz EQ?”. „Oczywiście, rozpocznie się on pod koniec stycznia” – odpowiedziałem z uśmiechem.
Kontynuował: „Zauważyłem, że mój jedenastoletni syn ma pewne problemy i chciałbym, aby Pan go odpowiednio wyszkolił...”. Następnie wyciągnął kartkę urodzinową – prezent od syna z ostatnich urodzin.Otworzyłem ją i zobaczyłem napis: „Tato, wiem, że nie będziesz szczęśliwy w swoje urodziny, więc życzę ci szczęśliwego rozwodu!”.
O rany, co za niezwykłe życzenia urodzinowe! Nie mogłem się powstrzymać od zadania dalszych pytań: dlaczego chłopiec tak się czuje?
Ojciec wyjaśnił, że w ciągu ostatnich dwóch lat konflikty z żoną nasiliły się, co prowadziło do niemal codziennych kłótni, których świadkami były dzieci.Para była tak pochłonięta kłótniami, że nie zdawała sobie sprawy z głębokiego wpływu, jaki miało to na psychikę dziecka.
Dziecko stało się oschłe i wycofane w stosunku do rodziców. Kiedy więc ojciec otrzymał kartkę w dniu swoich urodzin, początkowo był pełen zaskoczenia i radości – ale kiedy ją otworzył, znalazł w środku takie słowa...
Hm,Wielu rodziców zapomina, że ich własne słowa i czyny są dla dzieci najbardziej obrazowymi podręcznikami. Jeśli problemy małżeńskie nie są odpowiednio rozwiązywane, wpływa to nie tylko na relacje między małżonkami, ale także szkodzi zdrowiu psychicznemu dziecka. Spojrzałem na zaniepokojonego ojca przed sobą: „O co ty i twoja żona ciągle się kłócicie?”.Odpowiedział, że są to głównie błahostki związane z codziennością, ale ponieważ oboje należą do „typu wulkanicznego”, gdy tylko pojawia się gniew, dają mu upust: krzyczą, rzucają obelgi... Słyszeli, że tłumienie gniewu może powodować choroby, więc wyrażanie go jest rzekomo rozsądnym podejściem.
Rzeczywiście, źle zarządzany gniew jest czynnikiem wysokiego ryzyka wywołującym konflikty rodzinne i źródłem naśladowania przez dzieci niezdrowych reakcji emocjonalnych.
Czy powinniśmy swobodnie wyładowywać swój gniew, gdy się pojawia?
W rzeczywistości „wyładowanie się” nie uspokaja nas naprawdę, a sprawia, że jesteśmy bardziej podatni na gniew.
Dzieje się tak, ponieważ nasze reakcje emocjonalne tworzą nawyki behawioralne, tworząc w mózgu nieusuwalne połączenia neuronowe. Brzmi to nieco zagmatwane? Wyjaśnię to dokładniej.
Na przykład, jeśli ktoś mówi do ciebie niegrzecznie i czujesz się wściekły, a następnie decydujesz się krzyczeć w odpowiedzi, w twoim mózgu tworzy się połączenie (bycie obrażonym → werbalna zemsta). Jeśli zdecydujesz się walczyć fizycznie, pojawia się kolejna ścieżka neuronowa(obrażony → uderzenie). Kiedy takie ścieżki neuronowe zostaną utworzone, jest to jak otwarcie autostrady. Następnym razem, gdy pojawi się podobna sytuacja, naturalnie ponownie wybierzesz tę dobrze wydeptaną trasę.
Im bardziej jesteś podatny na gniew, tym łatwiej jest ci ponownie wybuchnąć. Co więcej, za każdym razem, gdy tracisz panowanie nad sobą, twoje ciało uwalnia destrukcyjne hormony. Pierwszą ofiarą tego stanu rzeczy jesteś właściwie ty sam, heh!
W ten sposób wyładowywanie gniewu nie wpływa pozytywnie na inteligencję emocjonalną, a jedynie podsyca dalszą wściekłość!
Co więc należy zrobić?
Eksperci w dziedzinie radzenia sobie z gniewem twierdzą, że konfrontacja z gniewem nie polega na tłumieniu go lub ucieczce od jego nieprzyjemności. Powinniśmy raczej wykorzystać tę energię, zamieniając wewnętrzną furię w siłę napędową, a nie przeszkodę.
Pierwszym krokiem do skutecznego radzenia sobie z gniewem jest samoświadomość. W gorącej chwili warto zadać sobie trzy pytania:
(1) Co teraz czuję? Dlaczego tak się czuję?
(2) Co ten gniew mi mówi?
(3) Co powinienem zrobić, aby osiągnąć swój cel?
Na przykład, jeśli denerwujesz się z powodu błahych nieporozumień z partnerem, uciekanie się do wyzwisk lub przemocy fizycznej jest całkowicie nierozsądne. Aby zmienić sposób radzenia sobie z gniewem, rozważ trzy pytania:
(1) „Jestem wściekły, ponieważ ona nie powinna się tak bardzo wtrącać”.
(2) „Ten gniew pokazuje, jak bardzo zależy mi na tym, żeby mnie szanowała”.
(3) „Moim celem jest, żeby szanowała moje poglądy. Krzyczenie tego nie osiągnie. Powinienem ją uspokoić i delikatnie zasugerować, żebym zajął się tą drobną sprawą”.
Pielęgnowanie małżeństwa polega przede wszystkim na dbaniu o harmonię emocjonalną. Kiedy nauczymy się powstrzymywać nieuzasadnione wybuchy gniewu, zyskamy kontrolę nad naszymi nastrojami i stworzymy harmonijną atmosferę w rodzinie. Dzięki temu inteligencja emocjonalna naszych dzieci nie ucierpi w wyniku sporów między rodzicami.