W przypadku zatrzymania akcji serca życie jest poważnie zagrożone, a szanse na przeżycie po dziesięciu minutach akcji ratunkowej są praktycznie zerowe. W przypadku osób, u których doszło do zatrzymania akcji serca poza szpitalem, wysokiej jakości resuscytacja krążeniowo-oddechowa (CPR) przeprowadzona przez osoby postronne ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego ratowania życia. Częstotliwość i głębokość uciśnięć są kluczowymi czynnikami zapewniającymi wysoką jakość CPR.Chińskie wytyczne dotyczące resuscytacji krążeniowo-oddechowej zalecają częstotliwość uciśnięć wynoszącą 100–120 uciśnięć na minutę oraz głębokość uciśnięć wynoszącą 5–6 centymetrów podczas uciśnięć klatki piersiowej. Amerykańskie wytyczne dotyczące resuscytacji krążeniowo-oddechowej zawierają podobne zalecenia, określając minimalną głębokość uciśnięć wynoszącą 5 centymetrów.
Naukowcy z Uniwersytetu Medycznego w Minnesocie, Uniwersytetu Grenoble-Alpes we Francji i Uniwersytetu Toho w Japonii przeprowadzili niedawno wspólne badanie kohortowe.W badaniu wzięło udział 3643 pacjentów z zatrzymaniem akcji serca z bazy danych National Institutes of Health Clinical Trials Network. Spośród nich 64% stanowili mężczyźni w średnim wieku 67,5 lat. Połowa pacjentów otrzymała konwencjonalną resuscytację krążeniowo-oddechową wraz z automatyczną defibrylacją zewnętrzną (AED). Dobrą przeżywalność funkcjonalną — definiowaną jako przeżycie bez znaczącej niepełnosprawności — mierzono za pomocą zmodyfikowanej skali Rankina ≤3 (oceniającej powrót funkcji neurologicznych po udarze).
Wyniki wskazały, że podczas resuscytacji poza szpitalem w przypadku zatrzymania krążenia za pomocą zewnętrznych uciśnięć klatki piersiowej największe prawdopodobieństwo przeżycia bez znaczącej niepełnosprawności występowało przy częstotliwości uciśnięć wynoszącej 105–109 uciśnięć na minutę i głębokości uciśnięć wynoszącej 4,5–5 centymetrów. W związku z tym naukowcy doszli do wniosku, że optymalna częstotliwość uciśnięć wynosi 107 uciśnięć na minutę, a optymalna głębokość 4,7 centymetra.Gdy częstotliwość i głębokość uciskania mieściły się w zakresie 20% tych wartości — a konkretnie od 86 do 128 uciśnięć na minutę i od 3,8 do 5,6 centymetra głębokości — wskaźniki przeżywalności pacjentów po zatrzymaniu krążenia wzrosły o 44% w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali uciskanie poza tym zakresem.
W badaniu opublikowanym w czasopiśmie Journal of the American Medical Association—Heart stwierdzono, że jego wyniki są w dużej mierze zgodne z aktualnymi wytycznymi międzynarodowymi.Dlatego też, do czasu dalszej weryfikacji tych optymalnych częstotliwości i głębokości uciskania, służby ratownicze powinny nadal stosować się do aktualnych zaleceń. Chociaż wyniki te nie są wystarczające, aby zmienić międzynarodowe wytyczne dotyczące resuscytacji krążeniowo-oddechowej, potwierdzają one najprostszą zasadę resuscytacji: uciskać mocno, uciskać szybko i nie robić przerw.