Po niezdarnym upadku na ulicy można po podniesieniu się pocieszać: „W porządku, nie ma tu nikogo, kogo znam”. Jednak potknięcie się w domu nadal wywołałoby zakłopotanie. Upadek w obecności znajomych, z którymi łączą nas jedynie powierzchowne relacje, wywołałby jednak głębokie zakłopotanie. Krótkie rozmowy sprzyjają niepokojowi psychicznemu. Osoby takie utrzymują wyraźnie określone granice osobiste.W kontaktach z zupełnie obcymi osobami wzajemna nieznajomość oznacza, że granice osobiste naturalnie mieszczą się w akceptowalnych granicach. W przypadku osób bardzo dobrze znanych granice ustalone na podstawie wzajemnego zrozumienia eliminują niezręczność. Komunikacja tekstowa i lęk społeczny mają ze sobą związek typu „jajko czy kura”. Dr Huang wyjaśnia, że preferowanie interakcji tekstowych i lęk społeczny wzajemnie się wzmacniają.
Ogólnie rzecz biorąc, osoby z lękiem społecznym boją się rozmów twarzą w twarz, ale nadal pragną interakcji, stąd ich preferencja dla komunikacji wirtualnej. Z drugiej strony, wirtualna wymiana informacji zapewnia znaczne poczucie bezpieczeństwa – podstawowy instynkt ludzki – co prowadzi do utrwalenia się w tym samodzielnie stworzonym „bezpiecznym” środowisku, a tym samym do nasilenia lęku społecznego.
Komunikacja tekstowa, pozbawiona wizualnych wskazówek i prawdziwego zrozumienia intencji drugiej osoby, zmusza do ciągłego spekulowania. To napięcie psychiczne może objawiać się nieprawidłowym zachowaniem. W związku z tym czat tekstowy z natury zachęca do nadmiernej analizy i spekulacji, sprzyjając objawom psychologicznym.