W naszym codziennym życiu często spotykamy pacjentów pediatrycznych z zaburzeniami wchłaniania węglowodanów. Dzieci dotknięte tą chorobą często wykazują oznaki znacznego cierpienia. Wielu rodziców odczuwa głęboki niepokój po postawieniu diagnozy u ich dziecka. Poniżej omówimy przyczyny zaburzeń wchłaniania węglowodanów u dzieci, mając nadzieję, że informacje te okażą się korzystne dla dziecka.
Etiologię zaburzeń wchłaniania węglowodanów u dzieci można podzielić na pierwotną i wtórną, jak opisano poniżej:
Choroby powodujące pierwotne zaburzenia wchłaniania węglowodanów
Wrodzone zaburzenia wchłaniania laktozy, niedobór sacharazy-izomaltazy, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy itp.
Schorzenia powodujące wtórne zaburzenia wchłaniania węglowodanów
Choroby uszkadzające komórki nabłonka błony śluzowej jelita cienkiego i rzęski, takie jak wirusowe zapalenie jelit, przewlekłe choroby biegunkowe, niedożywienie białkowo-kaloryczne, zaburzenia odpornościowe i stan po operacji jelita cienkiego, mogą prowadzić do wtórnych zaburzeń wchłaniania węglowodanów.
Biorąc pod uwagę szkodliwy wpływ zaburzeń wchłaniania węglowodanów u dzieci na zdrowie, rodzice powinni aktywnie stosować następujące środki zapobiegawcze:
Wzmocnienie opieki przedporodowej w celu zapobiegania przedwczesnym porodom.
Aktywne leczenie wszystkich zaburzeń jelitowych, zwłaszcza chorób zakaźnych i niedożywienia, w celu zapobiegania zaburzeniom wchłaniania węglowodanów.
Planowanie regularnych badań zdrowotnych w celu ułatwienia wczesnego wykrywania, diagnozowania i interwencji.
Wzmocnienie kondycji fizycznej i odporności: utrzymanie równowagi między pracą a odpoczynkiem, regularne ćwiczenia fizyczne oraz spożywanie świeżych owoców i warzyw bogatych w witaminy.
Przygotowując posiłki dla dzieci z zaburzeniami wchłaniania węglowodanów, rodzice powinni pamiętać o następujących kwestiach żywieniowych:
Dziecko musi unikać laktozy, w tym wszystkich produktów mlecznych i pokarmów zawierających mleko.
Niemowlęta można karmić preparatami bez laktozy, mlekiem sojowym w proszku lub substytutami mleka. Alternatywnie można przygotować mieszankę 100 ml mleka sojowego z 5–10 g glukozy, obliczoną zgodnie z wymaganą objętością mleka. Można również użyć domowego mleka sojowego (500 g soi, 4 l wody, zmielone i zmiksowane). Po przygotowaniu dodać na 500 ml: 0,5 g soli, 1,5 g mleczanu wapnia, 10 g skrobi,oraz 30 g glukozy na 500 ml wyprodukowanego mleka sojowego. Większość dzieci wymagających leczenia potrzebuje jedynie tymczasowego ograniczenia spożycia laktozy lub mleka o niskiej zawartości laktozy, takiego jak mleko fermentowane lub preparaty o niskiej zawartości laktozy. Niektóre dzieci mogą również wymagać jednoczesnego ograniczenia spożycia sacharozy. W ciągu 2–3 tygodni po wyleczeniu z pierwotnej choroby u większości dzieci następuje stopniowe przywrócenie funkcji disacharydazy, co pozwala na stopniowy powrót do normalnej diety.
W ostrej fazie pediatrycznego zapalenia jelit 60–70% przypadków daje wynik pozytywny w teście na niedobór laktazy. Jednak po wyzdrowieniu z ostrego zapalenia jelit funkcja laktazy szybko wraca do normy, co sprawia, że rutynowe podawanie suplementów laktazy lub dieta o niskiej zawartości laktozy nie są konieczne w tej ostrej fazie.
Dieta niskolaktozowa jest wskazana tylko dla dzieci z uporczywą lub przewlekłą biegunką, która nie reaguje na leczenie, lub dla dzieci, u których zdiagnozowano niedobór laktazy.