Środki nasenne wywierają działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy. Małe dawki powodują sedację, umiarkowane dawki wywołują sen, a duże dawki mogą przeciwdziałać drgawkom.Spożycie dawki 5–6 razy większej od standardowej może spowodować zatrucie. Osoby dotknięte tym problemem często mają historię stosowania tabletek nasennych i wykazują uporczywą senność, skurcze mięśni, obniżone ciśnienie krwi, płytki i powolny oddech, spowolnione tętno, słaby puls i potencjalnie głęboką śpiączkę z brakiem odruchów. Wchłonięcie dawki ponad 15 razy większej od standardowej może okazać się śmiertelne z powodu depresji oddechowej.
Objawy zatrucia tabletkami nasennymi:
1. Układ nerwowy: zawroty głowy, utrata pamięci, senność, ataksja, utrata czucia, brak odruchów ścięgnistych; w ciężkich przypadkach występuje śpiączka, drgawki, rozszerzone źrenice i utrata odruchu źrenicznego.
2. Układ oddechowy i krążenia: początkowe spowolnienie i regularność oddechu, przechodzące w nieregularny i płytki oddech; w ciężkich przypadkach występuje duszność, sinica, tachykardia, niedociśnienie, skąpomocz i niewydolność krążenia.
3. Na skórze mogą pojawić się wysypki, nudności, wymioty i zaparcia.
4. Długotrwałe, niewykryte przyjmowanie dużych dawek może prowadzić do śmierci.
3. Objawy skórne: widoczna wysypka, nudności, wymioty, zaparcia.
4. Pacjenci, którzy przez dłuższy czas przyjmowali duże ilości tabletek nasennych bez wykrycia, mogą umrzeć.
Zatrucie tabletkami nasennymi dzieli się na trzy stopnie:
1. Łagodne zatrucie: senność, zaburzenia oceny sytuacji i orientacji, chwiejny chód, niewyraźna mowa, oczopląs.Wszystkie odruchy obecne; temperatura, puls, oddychanie i ciśnienie krwi w normie. 2. Umiarkowane zatrucie: powierzchowna śpiączka; możliwe pobudzenie przy silnej stymulacji, ale niemożność odpowiedzi na pytania, szybki powrót do stanu nieświadomości. Brak odruchów ścięgnistych; oddychanie płytkie i powolne, ciśnienie krwi nadal w normie; obecne odruchy rogówkowe i gardłowe. 3. Ciężkie zatrucie: głęboka śpiączka; we wczesnym stadium występuje zwiększone napięcie mięśni kończyn, nadaktywność odruchów ścięgnistych i dodatnie odruchy patologiczne. W późniejszym stadium występuje całkowite rozluźnienie mięśni z utratą wszystkich odruchów. Rozszerzone źrenice. 4. Śmierć może nastąpić w przypadku długotrwałego przyjmowania dużych dawek tabletek nasennych, które pozostają niewykryte. Objawy zatrucia tabletkami nasennymi można podzielić na trzy stopnie: 1.
3. Ciężkie zatrucie: głęboka śpiączka. Wczesny etap: zwiększone napięcie mięśni kończyn, nadaktywność odruchów ścięgnistych, dodatnie odruchy patologiczne. Późniejszy etap: ogólne rozluźnienie mięśni, utrata wszystkich odruchów. Odruch światłoczułości źrenic obecny, źrenice naprzemiennie rozszerzone i zwężone. Oddychanie płytkie i powolne, nieregularne lub typu Cheyne'a-Stokesa. Tętno słabe i szybkie, ciśnienie krwi obniżone.
Jak diagnozować?
1. Historia przedawkowania barbituranów doustnych lub wstrzykniętych, której towarzyszą następujące objawy, ułatwia diagnozę. Łagodne zatrucie objawia się sennością, zawrotami głowy, nudnościami i wymiotami, niewyraźną mową i wysypką.Ciężkie przypadki charakteryzują się spowolnionym, nieregularnym oddechem, zwężeniem źrenic, niedociśnieniem i śpiączką.
2. Może wystąpić skąpomocz, żółtaczka i krwotok. Śmierć może nastąpić w wyniku paraliżu oddechowego lub niewydolności serca.
Postępowanie w nagłych wypadkach
1. W przypadku ciężkiego zatrucia można zastosować hemodializę.
2. Ułożyć pacjenta w pozycji leżącej na plecach, minimalizując ruchy głowy.
3. Podawać środki chroniące wątrobę, aby zabezpieczyć wątrobę i wspomóc metabolizm.
4. Wywołać wymioty poprzez stymulację odruchu gardłowego lub wykonać płukanie żołądka roztworem nadmanganianu potasu 1:5000 lub czystą wodą. W celu uzyskania działania przeczyszczającego można podać siarczan magnezu.
5. Pacjentom z niedociśnieniem należy podać dożylnie noradrenalinę lub metoksaminę. W przypadku drgawek należy zastosować pentobarbital, a w przypadku śpiączki podać środki pobudzające, takie jak chlorowodorek metylofenidatu (Ritalin) lub apomorfinę.
Ważna uwaga: Objawy ostrego zatrucia tabletkami nasennymi różnią się nasileniem w zależności od dawki, czasu, który upłynął od zażycia, stanu na czczo i indywidualnej konstytucji. Osoby dotknięte zatruciem powinny zostać niezwłocznie przewiezione do szpitala w celu leczenia.
Długotrwałe stosowanie tabletek nasennych:
1. Łatwo prowadzi do przyzwyczajenia, a nawet uzależnienia. Im dłuższy czas stosowania, tym poważniejsze są objawy kompensacyjne po zaprzestaniu stosowania. Niektóre osoby doświadczają nieznośnych objawów odstawiennych, co prowadzi do błędnego przekonania, że dalsze stosowanie jest niezbędne, a tym samym do uzależnienia od leku.
Po drugie, łatwo rozwija się tolerancja, co stanowi poważne zagrożenie. Ekspozycja na lek w ciągu dnia stymuluje zwiększoną produkcję enzymów wątrobowych, które go metabolizują, co prowadzi do szybkiego rozkładu w organizmie. Z czasem zmniejsza to działanie hipnotyczne leku, powodując tolerancję. W rezultacie niektóre osoby wymagają coraz większych dawek, co może powodować poważne konsekwencje.
Po trzecie, charakteryzują się one nieodłączną toksycznością. Ponieważ większość tabletek nasennych jest metabolizowana przez wątrobę i wydalana przez nerki, nieuchronnie wpływają one na czynność wątroby i nerek. Osoby z istniejącymi wcześniej schorzeniami wątroby lub nerek muszą wybierać leki o minimalnych skutkach ubocznych, w przeciwnym razie narażają się na ryzyko powiększenia wątroby, bólu wątrobowego, nieprawidłowej czynności wątroby, a nawet żółtaczki, obrzęków lub białkomoczu – objawów upośledzenia czynności wątroby i nerek.
IV. Mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Obejmują one nudności, utratę apetytu, wzdęcia brzucha i zaparcia.Ponadto mogą wystąpić interakcje z innymi lekami. Niektóre tabletki nasenne są wydalane powoli; długotrwałe stosowanie może prowadzić do kumulacji toksyczności w miarę upływu czasu. Zaleca się przyjmowanie ich pod nadzorem lekarza, aby zapobiec uzależnieniu lub zatruciu spowodowanemu nagromadzeniem leku. Leczenie bezsenności i depresji nie powinno opierać się wyłącznie na lekach; niezbędne jest aktywne leczenie schorzenia podstawowego, terapia psychologiczna, dobra higiena snu i wzmocnione leczenie farmakologiczne.