14 lutego to Walentynki. Znane również jako Dzień Świętego Walentego lub Święto Świętego Walentego, obecnie obchodzone są jako święto zakochanych – dzień miłości, romansu, kwiatów, czekoladek i kartek. Zakochani wymieniają się słodyczami, kwiatami lub innymi prezentami. Stało się to ulubionym świętem młodych ludzi w krajach zachodnich i zyskuje popularność również w innych częściach świata.Liczne legendy dotyczące pochodzenia Walentynek przetrwały wieki i są znane do dziś.
Pochodzenie zachodnich Walentynek
Walentynki, znane również jako Dzień Świętego Walentego, są świętem narodowym w kilku krajach Europy, Ameryki i Oceanii. Należy zauważyć, że chociaż święto to ma wiele źródeł, najczęściej akceptowana wersja skupia się na egzekucji świętego Walentego, rzymskiego męczennika chrześcijańskiego, który później został ogłoszony patronem zakochanych.
Legenda pierwsza: W III wieku n.e. cesarz rzymski Klaudiusz II wydał dekret unieważniający wszystkie śluby małżeńskie w stolicy Rzymu. Dekret ten został wydany w celach wojskowych, aby uwolnić więcej mężczyzn do służby na polu bitwy.Ksiądz o imieniu św. Walenty sprzeciwił się temu dekretowi i nadal udzielał ślubów kościelnych młodym kochankom. Po donosie został najpierw wychłostany, następnie ukamienowany, a ostatecznie powieszony 14 lutego 270 roku.Od XIV wieku ludzie zaczęli obchodzić tę datę. Obecnie znane w Chinach jako Walentynki, święto to jest obchodzone w krajach zachodnich jako Dzień Walentego, aby uczcić pamięć księdza, który poświęcił swoje życie dla kochanków.
Alternatywna wersja: Święty Walenty był podobno jednym z pierwszych chrześcijan, w czasach, gdy wyznawanie tej wiary wiązało się z ogromnym niebezpieczeństwem. Aby chronić innych męczenników, został aresztowany i uwięziony. Tam przywrócił wzrok ślepej córce strażnika więziennego. Słysząc o tym cudzie, tyran przestraszył się i nakazał ścięcie Walentego.Legenda głosi, że rano w dniu egzekucji Walenty napisał czuły list pożegnalny do córki strażnika, podpisując go: „Od twojego Walentego”. Tego samego dnia niewidoma dziewczyna zasadziła przy jego grobie drzewo moreli o czerwonych kwiatach, aby wyrazić swoje uczucia. Był to dzień 14 lutego.Od tego czasu chrześcijaństwo wyznaczyło 14 lutego jako Walentynki.
Wersja trzecia: W starożytnym Rzymie 14 lutego obchodzono święto ku czci Junony. Jako królowa rzymskich bogów była czczona jako bogini kobiet i małżeństwa.Następny dzień, 15 lutego, znany był jako Luperkalia, święto ku czci innych bóstw podlegających Juno. W starożytnym Rzymie życie młodych mężczyzn i dziewcząt było ściśle oddzielone. Jednak podczas Luperkaliów młodzi mężczyźni mogli wyryć imię ukochanej dziewczyny na ofierze wotywnej. W ten sposób podczas uroczystości młody mężczyzna mógł tańczyć z wybraną dziewczyną.Jeśli wybrana dziewczyna odwzajemniała jego uczucia, pozostawali parą, często zakochując się w sobie i ostatecznie biorąc ślub. Tradycja ta zainspirowała ustanowienie 14 lutego jako Walentynek.
Należy zauważyć, że inna teoria wywodzi zachodnie Walentynki od starożytnego rzymskiego święta Lupercalia. Dalsze szczegóły dotyczące tego pochodzenia wykraczają poza zakres niniejszego artykułu.
Zwyczaje zachodniego Dnia Walentynek
Tradycje związane z Dniem Walentynek różniły się w zależności od epoki. Najbardziej charakterystyczne zwyczaje pojawiły się za panowania królowej Wiktorii w Wielkiej Brytanii (1837-1901): 14 lutego pary przesadzały gałązkę wiosenną z dwoma pąkami kwiatowymi do specjalnie przygotowanej doniczki.Pierwsza litera nazwy rośliny musiała odpowiadać pierwszej literze imienia jednego z kochanków. Kilka dni później, jeśli oba pąki rozkwitły wspaniale, splatając się i promieniejąc, zapowiadało to dożywotnią więź kochanków.Jeśli pąki zakwitły osobno, skierowane w przeciwnych kierunkach, kochankowie rozstali się; jeśli kwiaty zakwitły duże i jaskrawe, oznaczało to przyszłość pełną dzieci i szczęścia rodzinnego; jeśli jeden kwiat uschnął i zwiędnął, jedno z kochanków narażone było na przedwczesną śmierć.
W Buckinghamshire kwitł niegdyś zwyczaj modlitwy w walentynkową noc: zapalano świecę, wbijało się w nią dwie cienkie igły od podstawy do knota i w ciszy recytowało imię ukochanej osoby, modląc się o trwałą miłość. Kiedy płomień osiągał końcówki igieł, mówiono, że ukochana osoba wkrótce pojawi się u drzwi.Innym zwyczajem walentynkowym było zdejmowanie lewej skarpety przez siedem kolejnych wieczorów przed świętem, zakładanie jej na prawą stopę i powtarzanie życzenia: „Niech moja ukochana pojawi się dziś w moich snach”. Wierzono, że Kupidyn zrzuci wtedy szkarłatną nić szczęścia. Inni zdejmowali skarpety i zawieszali je na szyi jako prośbę o miłość.
Po epoce wiktoriańskiej zwyczaje walentynkowe stopniowo zanikały. Jednak w latach 20. i 30. XX wieku ponowne pojawienie się kartek z życzeniami spowodowało ponowny wzrost popularności tego święta. W niektórych krajach dzień ten stał się okazją dla kobiet do wyrażania uczuć mężczyznom. W rezultacie 14 marca stał się „Dniem Wzajemności”, w którym mężczyźni odwdzięczają się kobietom, wręczając im prezenty.Poniżej przedstawiamy zwyczaje walentynkowe w różnych krajach.
Stany Zjednoczone: Życzenia „Szczęśliwych Walentynek” składane przez mężczyzn kobietom, które znają, nie mają żadnego szczególnego romantycznego znaczenia, ponieważ stały się one formą publicznego pozdrowienia. Jednak mężczyźni rzadko składają takie życzenia innym mężczyznom w miejscach publicznych.
Japonia: Kobiety wręczają czekoladki mężczyznom, których lubią, a mężczyźni odwzajemniają się miesiąc później, w Dzień Białych Czekoladek (ホワイトデー, White Day). Tradycja ta wywodzi się z kampanii marketingowej rozpoczętej przez japońskich detalistów w 1977 roku. Gazeta Yomiuri Shimbun wyjaśnia, że biała czekolada została specjalnie wyznaczona jako prezent, aby zapobiec sytuacji, w której skąpi mężczyźni gromadzą czekoladki podarowane przez swoje dziewczyny, a następnie zwracają je w niezmienionej formie jako prezent w zamian.
12 Następna strona