W przypadku otwartej rany na powierzchni kolana należy całkowicie unikać pływania. Woda w basenie zawiera bakterie, które mogą powodować stany zapalne lub infekcje. Jeśli pływanie jest niezbędne, należy je podejmować dopiero po utworzeniu się strupka na ranie.
W przypadku wewnętrznego uszkodzenia kości, ale nienaruszonej skóry, należy indywidualnie ocenić, czy pływanie jest wskazane.
Pływacy z urazami kolan powinni unikać stylu klasycznego. Obrót na zewnątrz i ruchy nóg charakterystyczne dla tego stylu są sprzeczne z naturalnym ruchem ludzkiego kolana. Długotrwałe lub intensywne ćwiczenia mogą spowodować uszkodzenia, szczególnie więzadeł pobocznych i łąkotki przyśrodkowej.
Ochrona kolan podczas pływania
Opór wody jest około dwunastokrotnie większy niż opór powietrza. Aby przeciwdziałać tej sile, pływanie zazwyczaj wzmacnia siłę mięśni, stymuluje zagęszczenie kości i zwiększa gęstość kości. Jednocześnie wyporność wody zmniejsza obciążenie stawu kolanowego, łagodząc obciążenie.
Podstawowymi funkcjami ochrony kolan są utrzymanie ciepła i stabilizacja. Obszar kolan jest bardzo podatny na wychłodzenie, a wiele dolegliwości kolanowych wiąże się z ekspozycją na zimno. Podczas ćwiczeń mięśnie ud wytwarzają ciepło, ale kolana nie mają tego naturalnego źródła ciepła. W związku z tym specjalna ochrona kolan jest niezbędna do utrzymania ciepła.
W normalnym zakresie ruchów rzepka może się nieznacznie przesuwać. Jednak podczas pływania siły zewnętrzne wywierają znaczny nacisk na kolano, co może spowodować przemieszczenie rzepki i prowadzić do związanych z tym schorzeń kolana. Typowe schorzenia kolana w zależności od etapu rozwoju 1.Faza wzrostu (poniżej 18 lat)
W tym etapie rozwoju ból kolan wynika zazwyczaj z nadmiernego wzrostu mięśni i ścięgien, który wyprzedza rozwój kości i powoduje nadwyrężenie. 2. Młodość (18–30 lat)
Ogólnie rzecz biorąc, w tym okresie funkcje fizyczne osiągają szczyt, a w normalnych warunkach rzadko dochodzi do poważnych urazów. Dyskomfort w kolanach często wynika z gwałtownych uderzeń lub nadmiernego wysiłku fizycznego.
3. Średni wiek (30–50 lat)
Wraz z wejściem w średni wiek staw kolanowy zaczyna ulegać degeneracji. W tym okresie stopniowo ujawniają się urazy nagromadzone w wyniku wcześniejszego przeciążenia, takie jak nadwyrężenie więzadeł i chondromalacja rzepki. Dlatego od 30. roku życia niezwykle ważne jest dbanie o staw kolanowy i jego ochronę.
4. Starość (50+)
Po 50. roku życia, zgodnie z naturalnymi procesami fizjologicznymi, „żywotność” chrząstki rzepki zbliża się do końca. Może to prowadzić do powstawania ostrogów kostnych lub osteofitów, a ostatecznie do zapalenia stawów.