Chociaż wszystkie dzieci nabywają umiejętność mówienia w określonym wieku, zdolność ta nie jest wrodzona. Podobnie jak inne aspekty rozwoju poznawczego, zdolności językowe wymagają znacznego stymulowania ze strony opiekunów, aby uwolnić potencjał dziecka. Kluczem do rozwijania inteligencji językowej dziecka jest wykorzystanie jego wrodzonych zdolności do zachęcania do wyrażania się werbalnego. Język stanowi złożony i systematyczny system symboliczny, służący jako niezbędny pomost w komunikacji międzyludzkiej.Wielu rodziców traktuje pytanie „Czy dziecko już zaczęło mówić?” jako punkt odniesienia dla rozwoju, jakby mówienie przez dziecko oznaczało kolejny krok naprzód w rozwoju. W rzeczywistości od urodzenia niemowlęta nieustannie komunikują się z dorosłymi. Wyrażają swoje uczucia poprzez płacz, uśmiech lub proste gesty. Chociaż nie potrafią wyrażać się wystarczająco jasno, abyśmy w pełni zrozumieli ich znaczenie, poprzez te proste komunikaty „mówią” już wszystko.
Być może nie zdajesz sobie sprawy, że nawet zanim zaczną mówić, dzieci codziennie uważnie słuchają mowy dorosłych. Nieświadomi tego, gromadzą niezwykłe zdolności językowe, zanim wypowiedzą pierwsze słowa. Naukowcy odkryli nawet, że mózgi dzieci wydają się zawierać zaprogramowany system językowy; dzięki odpowiedniej stymulacji ze strony dorosłych potencjał ten można uwolnić.
Język nie jest wrodzony. Każdy etap rozwoju językowego dziecka jest ściśle powiązany z jego aparatem głosowym, układem nerwowym, doświadczeniami życiowymi i motywacją do komunikowania się. Chociaż droga językowa każdego dziecka jest wyjątkowa, generalnie przebiega ona równolegle z kamieniami milowymi rozwoju.Tak zwany okres krytyczny odnosi się do fazy, w której rozwój dziecka jest najszybszy. W tym czasie dzieci są szczególnie wrażliwe na bodźce zewnętrzne i chętnie przyswajają informacje z otoczenia. Jeśli opiekunowie zapewnią odpowiednią stymulację we właściwym czasie, w połączeniu z wrodzonym potencjałem dziecka, jego umiejętności w różnych dziedzinach będą się rozwijać niezwykle szybko.
Psychologowie dziecięcy uznają okres między drugim a trzecim rokiem życia za krytyczny dla rozwoju języka mówionego. Etap ten charakteryzuje się gwałtownym wzrostem umiejętności językowych dziecka, szybkim przyswajaniem języka mówionego i silną chęcią uczenia się. W codziennych interakcjach opiekunowie powinni jak najczęściej rozmawiać z dzieckiem, używając takiej samej intonacji i maniery jak dorośli.Nie ma potrzeby celowego używania języka dziecięcego. Wymowa i treść powinny być jak najdokładniejsze i jak najbardziej zrozumiałe, aby dziecko mogło nauczyć się więcej słów i dźwięków, a jednocześnie rozwijać logiczne myślenie.

Proces rozwoju języka dziecka
Miesiąc 1: Wszelkie dyskomforty wyrażane są płaczem; dziecko patrzy na ludzi, ale tylko przez krótką chwilę.
Miesiąc 2:Narządy głosowe stopniowo się rozwijają, wydając proste dźwięki. Niemowlę wykazuje duże zainteresowanie ludzkimi głosami, reagując na znane dźwięki uśmiechem i zaczynając śledzić wzrokiem źródła dźwięków. Miesiąc 3: Śmieje się, gdy jest szczęśliwe; gdy jest zdenerwowane, jego głos staje się bardziej „energiczny”. Miesiące 4–5: Używa gestów, aby poprosić o wzięcie na ręce; zaczyna rozumieć emocje innych osób poprzez głos, mimikę twarzy i gesty rozmówcy.
Miesiąc 6–7: Potrafi wymawiać dwie kolejne sylaby, zaczyna łączyć sylaby i naśladuje mowę innych osób.
Miesiąc 9: Używa gestów, aby przekazać znaczenie, np. potrząsa głową, aby powiedzieć „nie”, lub macha ręką, aby powiedzieć „do widzenia”.
Wiek 1: Zaczyna mówić „tata” i „mama” oraz naśladuje proste słowa, takie jak „jabłko” lub „ciasteczko”.
15 miesięcy: Używa kilku pojedynczych słów lub łączy dwa różne słowa. Odpowiada na pytania za pomocą odpowiedzi lub prostych gestów.
18 miesięcy: Wskazuje znane przedmioty na prośbę lub naśladuje działania dorosłych. Wykonuje proste polecenia i nazywa popularne przedmioty na prośbę.
2 lata: Potrafi nazwać kilka przedmiotów na obrazkach i tworzyć zdania łączące dwa różne słowa.
30 miesięcy: Prosi o pozwolenie przed podjęciem niektórych działań, używa krótkich zdań, wykonuje polecenia dotyczące pojedynczych czynności i używa słowa „nie”, aby wyrazić odmowę.