Vanaf mijn vierde stond ik elke dag voor zonsopgang op. Mijn grootmoeder bracht me naar school en loodste me langs de grote hond. Ik sjokte voort, mijn voeten zakten ongelijkmatig weg en sterren dansten voor mijn ogen.
Als ik wakker werd en zag dat het raam al blauw gekleurd was door het licht, was mijn eerste reactie om te roepen: "Ik kom te laat!"
Als ik op school aankwam, was ik altijd de eerste. Ik stond wankel in mijn gewatteerde jas in de donkere deuropening te wachten tot de poort openging.
Als de bel voor de ochtendlessen ging, haalde ik mijn boeken tevoorschijn en liet ik me meteen met mijn gezicht op het bureau vallen.
Zonder uitzondering.
Ik werd pas wakker als de volgende bel ging.
Vandaag schreef Tumo in zijn blog over hoe slecht zijn Gaokao-resultaten destijds waren en hoe hij uiteindelijk twee keer werd toegelaten tot Fudan – één keer via een aanbeveling en één keer via een examen.
Hij was dolblij dat hij net iemand had ontmoet "die ook van Fudan kwam en ook een tien had gehaald voor wiskunde bij het Gaokao!"
Zijn blogpost had als titel "Ik vind het gewoon heerlijk om met hoogbegaafde mensen te praten".
Nou, het lijkt erop dat ik Tu Moto vanaf nu kwijt ben.
Ik heb vanaf mijn vierde tot aan mijn afstuderen aan de universiteit nooit een tien gehaald, ben nooit in de top tien gekomen, heb nooit lof gekregen van leraren en heb nooit trots om me heen gekeken toen de tentamens werden teruggegeven.
Ik ging uit angst naar school. Nadat ik met moeite mijn diploma boekhouden had gehaald, kreeg ik een baan bij een radiostation.
Op mijn eerste avond thuis stond ik uit gewoonte even naar een kort stukje televisie te kijken voordat ik naar de binnenkamer ging om mijn huiswerk te maken. Toen ik me omdraaide, stond ik versteld, met open mond: geen huiswerk?
Mijn eerste twintig jaar waren daarmee ten einde gekomen, zonder enige relevantie voor mijn verdere leven.
De grootste blijvende impact was deze: nadat ik het achter me had gelaten, stond ik nooit meer vrijwillig vroeg op.