W nas drzemie moc przekształcania tego, co afirmujemy, w rzeczywistość – jest to „moc umysłu”! Ta moc pozwala nam dostrzegać więcej niż to, co widoczne, i postrzegać prawdę.
Często nadmiernie ufamy temu, co widzą nasze fizyczne oczy, przez co łatwo ulegamy złudzeniom pozorów. Jednak dzięki mocy umysłu zyskujemy zdolność dostrzegania tego, co kryje się pod powierzchnią.Na przykład osoba, która pozostaje głęboko przekonana, że może pokonać przeciwności losu, nawet gdy jest w nich uwięziona, nieuchronnie znajdzie w sobie odwagę, aby podjąć proaktywne działania. Co więcej, dzięki duchowemu oku rodzice mogą dostrzec prawdziwą szczerość ukrytą za buntowniczym zachowaniem dziecka. Ponieważ ufają swojemu dziecku, nieuchronnie zyskają w zamian jego zaufanie.
To, na czym skupiamy naszą świadomość, jest prawdziwym kluczem, który kształtuje nasze życie.Ale gdzie powinniśmy skierować naszą świadomość, aby kultywować życie pełne szczęścia? Co powinno obserwować nasze wewnętrzne oko? Gdzie powinniśmy zakotwiczyć nasze serca? Konosuke Matsushita powiedział kiedyś: „Najważniejszym elementem w biznesie jest nasze podejście do życia”. Oznacza to, że sposób, w jaki postrzegamy życie, jest podstawą sukcesu zawodowego. Nawet pracowników, którzy wielokrotnie popełniali błędy w pracy, Matsushita uważał za „doskonałych ludzi, wspaniałe istoty ludzkie”.Gdyby pozwolił, aby jego myśli były pod wpływem widocznego stanu swoich pracowników, taka perspektywa nigdy by się nie pojawiła. On naprawdę widział istotę ludzi swoim sercem.
Kluczem jest nie dać się zwieść temu, co jest widoczne na pierwszy rzut oka, ale nieustannie poszukiwać prawdy swoim sercem. Nie ma potrzeby wahania się między sercem a fizycznym okiem. Podzielę się prostą tajemnicą: daj odpocząć swoim oczom.Wystarczy raz lub dwa razy dziennie, więc pamiętaj, aby znaleźć chwilę, aby zamknąć oczy i skupić swoją energię. Pozwoli ci to dostrzec prawdziwą naturę innych ludzi swoim sercem. Zastosowanie tej samej metody wobec siebie ujawni twoją własną istotę, a głębokie przekonanie przełoży się na twoje życie. Co więc dostrzegasz?
„Zespół myślenia”
Żyjąc w erze nadmiaru informacji, wielu ludzi po prostu gromadzi wiedzę, nie podejmując żadnych działań. Zjawisko to nazywa się „zespołem myślenia”.
„Działanie przynosi sukces, brak działania przynosi porażkę. Dotyczy to wszystkich rzeczy. Porażka wynika z braku działania”. Słowa Uesugi Yōzana podkreślają znaczenie „działania”. Niezależnie od tego, czy chodzi o osiągnięcie wielkich czynów, które zapewnią miejsce w historii, czy też o realizację różnych celów i osiągnięć życiowych, działanie jest zawsze pierwszym krokiem.
Niemniej jednak coraz więcej osób ubolewa: „Chociaż zdaję sobie sprawę z konieczności działania, ostatecznie nie potrafię tego zrobić”. Szczególnie w dzisiejszych czasach, w których mamy do czynienia z nadmiarem informacji, wiele osób gromadzi wiedzę, nie przekładając jej jednak na praktykę – angażują się w „input”, nie osiągając „output”. Zjawisko to nazywane jest „syndromem myślenia” (mówienie bez działania).
Co więc ostatecznie powstrzymuje nas przed podjęciem działania?Oto trzy główne powody. Po pierwsze, motywacja do działania jest słaba; nie pragniemy naprawdę rezultatu, jaki mogłoby przynieść działanie. Innymi słowy, nie postrzegamy rezultatu jako mającego znaczące znaczenie. Warto tutaj zauważyć, że mamy tendencję do silnego reagowania na natychmiastowe, widoczne rezultaty lub korzyści – na przykład myśląc „jeśli tego nie zrobię, stracę” lub „zrobienie tego przyniesie korzyści” – i często podejmujemy działania tylko wtedy, gdy zyski i straty są łatwo rozpoznawalne.Zwykle powoli reagujemy na sprawy, których wyniki lub znaczenie nie są od razu widoczne. Drugim powodem braku działania jest niepewność co do tego, od czego zacząć. Bez względu na to, jak wielkie są marzenia, ich realizacja zaczyna się od podjęcia pierwszego kroku. Nawet jeśli jest to tylko niewielki początkowy ruch, należy natychmiast przystąpić do jego realizacji. Podjęcie tego pierwszego kroku ma ogromne znaczenie. Trzecim powodem jest oczekiwanie na odpowiedni stan emocjonalny.Myślenie „zrobię to, kiedy będę miał motywację” gwarantuje wieczną bezczynność. Poleganie na tak niepewnym czynniku, jakim jest „motywacja”, sprawia, że podjęcie rzeczywistych działań jest bardzo mało prawdopodobne. Ponadto strach przed porażką często paraliżuje proces podejmowania decyzji. Ci, którzy myślą „zrobię to, kiedy pokonam ten strach”, nigdy nie podejmą konkretnych kroków, ponieważ strach nie jest czymś, co łatwo pokonać.
Szczerość i autentyczność
Często chcemy, aby wszystko przebiegało płynnie, sprawnie i z gracją, zanim zaczniemy, ale czasami może to prowadzić do stagnacji. Myślenie „Nie ma nic złego w tym, że nie jest idealnie, po prostu podążę za instynktem” dodaje nam odwagi.
Nadmierne podkreślanie wyników i wydajności grozi zaniedbaniem własnej uczciwości i szczerości, a tym samym utratą najcenniejszych okazji do samorozwoju!
Aktor Tsurutaro Kataoka stworzył wiele wybitnych dzieł jako malarz. Kiedyś jadłem z nim kolację i dowiedziałem się, że jego pragnienie malowania pojawiło się w wieku około czterdziestu lat.Wcześniej nigdy nie trzymał pędzla w ręku ani nie odwiedził galerii sztuki. Jego zainteresowanie wzbudził malarz Murakami Yutaka, który powiedział mu: „Nie jestem utalentowanym malarzem, ale nieumiejętność nie jest wymówką. Wystarczy, że potrafię wiernie wyrazić to, co czuję”. Te słowa głęboko zainspirowały Kaku, który wcześniej nie miał pewności co do swoich zdolności artystycznych, i tak rozpoczął swoją przygodę ze sztuką.Nawiasem mówiąc, Tsurutaro jest praworęczny i używa prawej ręki do pisania i jedzenia pałeczkami, ale maluje lewą ręką. Chociaż prawa ręka pozwala mu tworzyć doskonałe dzieła, jest zbyt zwinna. Malowanie lewą ręką pozwala mu włożyć całe serce w każdy pociągnięcie pędzla, wiernie oddając to, co widzi.To właśnie to szczere oddanie podczas malowania sprawia, że kaligrafia i obrazy Tsurutaro przekazują nieopisaną pasję i energię.
W dzisiejszym społeczeństwie ludzie kładą zbyt duży nacisk na widoczne rezultaty. „Jak efektywnie, jak umiejętnie, jak sprytnie można wykonać zadania” stało się głównym przedmiotem zainteresowania większości ludzi.Oczywiście wydajna praca jest godna pochwały, a opanowanie strategii, sztuczek i technik jest bez wątpienia przydatne. Jednak nadmierne skupianie się na wynikach i wydajności grozi zaniedbaniem stanu, w jakim znajduje się dana osoba podczas procesu. Na przykład, jeśli ktoś polega wyłącznie na strategiach, sztuczkach i technikach, może to skutkować lekceważeniem uczciwości i szczerości. Czy nie oznaczałoby to utraty najcenniejszej okazji do samorozwoju?
W swojej pracy „Psychological Ecology” Shinichi Nakazawa zauważa: „Osoby uważane za sprytne nieuchronnie popadają w pułapkę dążenia do stabilności. Taka sprytność sprowadza się do niewielkiej przewagi nad innymi – zaledwie dwóch lub trzech kroków do przodu – którą często wykorzystują jako kapitał do gromadzenia bogactwa”.
„Sprytność”, o której mówi Nakazawa, można rozumieć jako „sposób istnienia oparty na wiedzy i intelekcie”.Kiedy ktoś polega na wiedzy i mądrości, staje się skłonny do kalkulowania zysków i strat. W ten sposób zaczyna się skupiać na tym, „jak mądrze żyć, aby być szczęśliwym” i popada w stan samozadowolenia i stabilności. W ten sposób życie coraz bardziej oddala się od „rozwoju człowieka” i „energicznych dążeń”.
W klasycznym chińskim tekście Han Feizi wspomniano: „Sprytne oszustwo nie dorównuje nieudolnej szczerości”.Oznacza to, że choć przebiegłe oszustwo może przynieść krótkotrwałe korzyści, to szczerość – choć pozornie nieporadna – ostatecznie podbija serca w dłuższej perspektywie.
Ponadto Caigen Tan zauważa: „Proza rozwija się poprzez prostotę; Droga osiąga doskonałość poprzez prostotę.„Postęp w pisaniu osiąga się nie poprzez sztuczki, ale poprzez przyjęcie prostoty (nieozdobnego, nieoszlifowanego stylu). Droga jest doskonalona przez tych, którzy wydają się prostoduszni”. Znak oznaczający prostotę (拙) ma głębokie znaczenie.
Czy wiesz, jakie cechy łączą najwybitniejsze talenty?
Wspólne cechy najwybitniejszych talentów
Osoby uznawane za najwybitniejsze talenty są niezmiennie skromne.Ta pokora wynika z ducha wdzięczności i prawdziwej pewności siebie.
Spotkałem wiele różnych osób – naukowców, przedsiębiorców, pisarzy i profesjonalistów z różnych dziedzin – i zauważyłem, że ci, którzy są uważani za najwybitniejszych, konsekwentnie wykazują się głęboką skromnością. Nawet ci, którzy są uważani za autorytety lub czołowe postaci w swoich dziedzinach, nigdy nie traktują swoich umiejętności lub statusu jako powodu do dumy. Zamiast tego często deklarują: „Przed nami jeszcze długa droga” i nigdy nie chwalą się swoimi talentami lub osiągnięciami.
Kiedy słyszę takie pokorne słowa, zapamiętuję je, stając się głęboko świadomy własnej nieistotności i przepełniony głębokim szacunkiem.
Tao Te Ching stwierdza: „Najwyższą cnotą jest pokora”.Kiedy słyszę takie pokorne i ostrożne słowa i biorę je sobie do serca, staję się głęboko świadomy własnej nieistotności i ogarnia mnie głębokie poczucie szacunku.
Tao Te Ching stwierdza: „Najwyższą cnotą jest pokora”. „Najwyższa cnota” reprezentuje ostateczny stan istnienia, podobny do wody. Woda zawsze spływa w niższe miejsca, unikając w ten sposób rywalizacji z innymi rzeczami.Woda posiada pokorę przebywania w niskich miejscach i zdolność dostosowywania się do zmian formy według własnego uznania – jest to szczyt ludzkiej egzystencji. Ci, którzy osiągają najwyższy poziom, to właśnie ci, którzy poprzez pokorę nieustannie zastanawiają się nad sobą, osiągając w ten sposób coraz głębszy i większy rozwój swojego charakteru. Ta pokora wynika z dwóch źródeł. Pierwszym źródłem jest „duch wdzięczności”.