Hialuronidaza, enzym rozkładający kwas hialuronowy, zmniejsza jego aktywność w organizmie, zwiększając w ten sposób przepuszczalność płynów tkankowych. Często uważa się ją za antidotum na drobne zabiegi kosmetyczne, tak jakby wszystkie problemy wynikające z wstrzyknięć kwasu hialuronowego można było rozwiązać poprzez podanie hialuronidazy. Ale czy rzeczywiście tak jest?
Źródła hialuronidazy są bardzo zróżnicowane, obejmują fermentację mikrobiologiczną, ekstrakcję z tkanek zwierzęcych lub rekombinację genetyczną.Różne hyaluronidazy wymagają różnych dawek do rozpuszczenia kwasu hialuronowego, a różne rodzaje kwasu hialuronowego reagują w różny sposób na ten sam enzym. Dlatego podczas podawania hyaluronidazy kluczowe znaczenie ma precyzyjna kontrola dawkowania. Jeśli zadanie dokładnego kontrolowania dawki hyaluronidazy zostanie powierzone niekompetentnym lekarzom, którzy mogli już popełnić błędy podczas wstrzykiwania kwasu hialuronowego, wydaje się to bardzo mało prawdopodobne.
Nawet jeśli dawka hialuronidazy jest odpowiednio dobrana, po wprowadzeniu kwasu hialuronowego do skóry rozprzestrzenia się on w różnych tkankach skóry właściwej. Hialuronidaza nie jest w stanie w pełni przeniknąć do całego obszaru, w który została wstrzyknięta.
Ponadto podczas wstrzyknięcia hialuronidazy niemożliwe jest precyzyjne trafienie w to samo naczynie krwionośne. W rezultacie rozpuszczanie kwasu hialuronowego odbywa się poprzez układ krążenia.W rezultacie, chociaż może ona rozpuścić kwas hialuronowy, nie jest w stanie osiągnąć całkowitego rozpuszczenia, ani rozwiązać poważnych komplikacji. Ponadto hialuronidaza jest białkiem, a wszystkie preparaty do wstrzykiwań na bazie białek niosą ze sobą ryzyko reakcji alergicznych. Dlatego przed wstrzyknięciem należy przeprowadzić test skórny. Hialuronidazy nie wolno stosować w przypadku miejscowego zakażenia tkanki, ponieważ może to prowadzić do rozprzestrzenienia się infekcji.