Xinxin, anaokulunun son sınıfında okuyan küçük bir kız. Küçüklüğünden beri evcilik oynamayı çok sever ve sık sık anne babasını anaokulu temalı oyunlara katılmaya zorlar. Anaokulu öğretmeni olmayı ısrarla ister, anne ve babasını küçük öğrenciler olarak görür ve bazen "yaramaz çocuklar" oldukları için onları sertçe azarlar.Birkaç gün önce, Xinxing'in annesi onu rol yapma deneyimleri yaşaması için "Perşembe Kasabası"na götürdü. Ancak ikisi de eve çok memnuniyetsiz döndü. Annesi, "Xinxing sadece sıkıcı oyunlar oynadı, uçuş görevlisi veya itfaiyeci olmayı reddetti. Sinirden kendimi kaybettim" diye şikayet etti. Xinxing ise "Annem sürekli müdahale etti. Hiç eğlenceli değildi" diye somurtarak konuştu.
Bu senaryo giderek daha yaygın hale geliyor. Çocuklarının bir şeyleri kaçıracağından korkan ebeveynler, yetişkinlerin değerli bulduğu etkinliklere katılmaları için onları teşvik ediyor, ancak küçükler genellikle olayları farklı görüyor. Erken çocukluk eğitimi uzmanları ebeveynlere şu tavsiyede bulunuyor: Oyun zamanı olduğu için, çocukların hoşlandıkları şeylerle uğraşmalarına izin verin. Nazikçe teşvik etmek iyidir, ancak onları asla etkinliklere zorlamayın.
Teşvikten Zorlamaya
Birçok oyun parkında, ebeveynler sürekli olarak çocuklarına şu ya da bu aktiviteyi denemeleri için talimat veriyor. Top havuzunda, beş yaşındaki Xingxing sadece topların arasında uzanıp "eğlenmek" istiyordu. Ancak, havuzun dışında duran annesi, ona kalkıp diğer oyuncakları denemesi için sürekli ısrar ediyordu. İsteksizce itaat eden Xingxing, kaydıraktan iki kez kaydıktan sonra tekrar top havuzuna geri döndü.
Mengmeng son zamanlarda kumla oynamaya özellikle meraklı. Yakınlarda bir ev inşa ediliyor ve kapının önünde sarı kum yığını var. Yemeklerden sonra Mengmeng, küreği ve kepçesiyle kum yığınına gizlice gidiyor. Nadiren kendi haline bırakılan Mengmeng, yere çömelip kumları kepçeyle alıp atarak ve doldurarak meşgul oluyor.Kick-up kum kaçınılmaz olarak kıyafetlerine yapışsa da, Mengmeng'in annesi çocuğunun hoşlandığı şeyi yapmasına izin vermenin yanlış bir şey olmadığını düşünüyor. ■ Uzman Yorumu İçine kapanık çocukların ebeveynleri tarafından oynamaya zorlandığını sık sık gözlemleriz. Şişme oyun yapıları üzerinde, çekingen çocuklar en yüksek "tepelere" tırmanmaya tereddüt ederler, bu da sert yüzlü ebeveynlerin onları "cesaretlendirmelerine" neden olur: "Hadi, gitmezsen eve gidip oynamayı bırakırız."Çoğu çocuk somurtkan bir ifadeyle itaat eder. Gerçekte, çocuklar kendi seçimlerini ve yargılarını yaparlar. Akıllı çocuklar önce kenardan gözlemler, ancak oyuna katılabileceklerinden ve oyundan zevk alabileceklerinden emin olduklarında aktif olarak katılırlar. Bu güvenceye sahip olmadıklarında, ebeveynler teşvik-hayal kırıklığı-zorlama döngüsüne girmemelidir, aksi takdirde oyun rahatlama ve zevk alma amacını yitirir.
Gerçek eğitim iz bırakmaz
Birçok altı yaşındaki çocuk gibi, Mao Mao da beğendiği şeyleri almak için bağırırdı. Ebeveynleri sık sık para kazanmak için ne kadar çok çalıştıklarını ve tutumlu olmanın gerekliliğini anlatırlardı, ama küçük çocuk bunu bir türlü anlayamıyordu.Annesi onu çeşitli meslekleri deneyimlemeye götürdü: pilot, polis memuru, mimar ve pasta şefi. Beş mesleğin toplam geliri sadece 25 E coin idi. Bir pastanın 18 E coin olduğunu fark ettiğinde, Mao Mao aniden sıkıntı hissetti. Bir torba patlamış mısır için 20 E coin daha harcamayı kesin bir şekilde reddetti ve kalan "parasını" faiziyle birlikte biriktireceğini söyledi.Mao Mao'nun annesi bu anı fırsat bilip ona şöyle öğüt verdi: "Artık anne ve babanın ne kadar çok çalıştığını anlıyor musun? Hala canın istediği oyuncakları almak istiyor musun?" Küçük çocuk bir an düşündü, sonra çok mantıklı bir şekilde anladığını söyledi. Bunu duyan anne ve baba içleri rahatladı.■ Uzman Yorumu
Çoğu çocuk ebeveynlerinin dırdır etmesini sinir bozucu bulurken, ebeveynler de kendilerini ikilemde hissederler: çok az konuşurlarsa çocuk dinlemez, çok konuşurlarsa bozuk plak gibi hissederler. Öyleyse neden çocukların bazı şeyleri ilk elden deneyimlemelerine izin vermiyoruz? Gerçek hayattaki dersler, yüzlerce nutuktan çok daha etkilidir.
Tercihlerini sorun
Lingling'in mahallesindeki oyun parkı, büyükannesinin en sevdiği yerdir. Yoğun pazar günleri, büyükannesi onun için salıncakları bekler ve bir salıncak boşaldığında "Çabuk Lingling! Boşaldı, bin!" diye bağırırdı. Ama Lingling onu reddederdi: "İstemiyorum, sen bin!" Bu da büyükannesini hem eğlendirir hem de sinirlendirirdi.
Anneleri Yaya'yı bilim merkezine götürdüğünde, her zaman Yaya'nın daha fazla sergiyi denemesini umardı: "Hadi 'Yiyecek Yolculuğu'na gidelim." Ama Yaya karanlık yerlerden biraz korkuyordu ve gitmeyi reddediyordu. Israr edince, gözleri kapalı ve kulakları kapalı olarak içeri girer, bakmayı ve dinlemeyi reddederdi.
Xinxin de Thursday Town'da aynı şeyi hissetti. Kurye şirketinin önünde sıra beklerken, annesi karşıdaki gazete ofisinin boş olduğunu fark etti ve önce genç muhabir olmayı denemesini önerdi. Xinxin hoşnutsuzdu, uzun süre tereddüt ettikten sonra aniden "Anne, bana ne yapmaktan hoşlandığımı sorsana?" diye patladı. Ebeveynler genellikle çocuklarının yararına davrandıklarına inanırlar, ancak küçük çocuklar bile kendilerini kısıtlanmış hissedebilirler.■ Uzman Yorumu
Çocukların kendi kararlarını vermelerine izin vermek, birçok ebeveynin çocuklarıyla birlikte etkinliklere katılırken başlangıçta benimsediği bir ilkedir. Ancak etkinlik başladığında, genellikle mikro yönetimden kendilerini alamazlar ve hatta çocuğa önceden neyi sevdiğini sormayı bile unuturlar.Çocukların seçimlerinde geniş bir özerkliğe sahip olmalarını isteriz, ancak deneyimsizliklerinden dolayı dezavantajlara uğrayabileceklerinden korkarız ve bu nedenle kendi etkinliklerini düzenleme haklarını ellerinden alırız.
Ebeveynlerin çocuklarının duygularını saygı duymalarını, küçüklerinin sözde "dezavantajlar" yoluyla deneyim biriktirmelerine ve mutlu bir şekilde büyümelerine izin vermelerini umuyoruz. Çocuklara saygı duyduğumuzda, onlar da rehberliği daha istekli bir şekilde dinleyecektir.