Her sabah, sıcak güneş ışığıyla gözlerimi açtığımda, aklıma gelen ilk sözler şunlardır:
Sıcaklığa gülümseyin, sadelikle yetinin;
Eğer çiçek açarsanız, esinti kendiliğinden gelecektir.
Hayatınızı ısıtmak için kendinize parlak bir gülümseme verin;
Sessizlikte, özgür ve rahat, sakin bir tavır sergileyin.
Sanki bahar çiçeklerinin açtığı denize bakıyormuş gibi, yavaşça.
Güneşli bir yolda yürüyerek, düşen yaprakların yolu halı gibi kaplamasına ve kırmızı yaprakların uçup gitmesine izin vererek,
böyle sakin bir zarafet ve hafiflik.
Hafif akşam esintisinin saçlarınızı okşamasına izin vererek, göletin kenarında yüzen su mercimeğini hayranlıkla seyrederek, sadece çimlerin ve küçük çiçeklerin kokusunu duyarak – ruh hali çok nazik ve sakin.
Dere kenarındaki bir ağacın altında sessizce uzanmış, çiçeklerin ve çimlerin kokusunu yaydığı eğik güneş ışığına banyo yapmış, mırıldanan suyu avuçlayarak, parıldayan dalgalara bakarak, balıkların ve yusufçukların suda oynadığını izleyerek...
Kalbimde parlak güneş ışığıyla dolu bir parşömen tutarak, kucaklamamda hafif esintileri kucaklayarak.
Bu an çok sakin, çok keyifli,
çok derin bir güzellikte.
Böyle bir güzellik - sessiz ve gösterişsiz,
yapmacıksız, nazik ve zarif.
Ayçiçeği gibi parlak bir ruh olun,
her zaman güneş ışığıyla yıkanmış, sıcaklığa doğru gülümseyen.
Sade, saf duygular ve zarif, hoş kokulu bir tavırla, hayatın sessiz yollarında yürüyün, olanla yetinin.
Her gün yeni bir başlangıçtır; her şafak sizi, benim gibi bulsun:
Sıcaklığa doğru gülümseyerek, olanla yetinerek;
Eğer çiçek açarsanız, esinti gelecektir.