Ücretler, çalışanlar arasında sürekli olarak memnuniyetsizliğin başlıca kaynağı olmuştur. Ancak, bu memnuniyetsizliğin kökeninde, hane halkını geçindirmek için yetersiz gelir değil, bireylerin yeteneklerine ve işlerine harcadıkları çaba ve enerjiye göre daha yüksek bir ücret almayı hak ettikleri algısı yatmaktadır.
II. İş Güvenliği
Yüksek işsizlik oranları ve azalan emekli maaşları, ekonomik durgunluklarla birlikte gelir. İş güvenliğinin olmaması, çalışanlar arasında memnuniyetsizliğe yol açar. Önceki nesiller 25, 30 veya 40 yaşlarında bir dereceye kadar güvenlik hissederken, günümüzün iş gücü sık sık gelecek ay veya gelecek yıl işlerini kaybetme endişesi duyar.
III. Sosyal Bağlantı Eksikliği
Hızlı personel değişimi, çoğu kişinin herhangi bir şirkette uzun süre kalmaması ve iş arkadaşlarıyla ilişki kurmak için yeterli zamanı olmaması anlamına gelir. Bu fenomen aynı zamanda organizasyon kültürünü zayıflatır ve çalışanların hoşnutsuzluğuna yol açabilecek izolasyon hissini besler.
IV. İşin Kendisi
Birçoğu, rollerine gerçek bir ilgi duymaktan ziyade, sadece geçimini sağlamak için çalışmaktadır. Sonuç olarak, genç profesyoneller işgücüne girdiklerinde genellikle potansiyellerini tam olarak kullanamadıklarını hissederler. Bu arada, kıdemli personel rutin görevlerden memnuniyetsizliklerini dile getirir veya işlerini anlamsız bulur. Tipik olarak, memnuniyetsizlik ya yöneticilerin zorlu görevler vermemesinden ya da çalışanların hırs eksikliğinden kaynaklanır.
V. Ofis Entrikaları
Sürekli personel değişimi, sınırlı sosyal etkileşim ve etkisiz liderlik ortamında, çalışanlar açık ve gizli rekabetlere girerler. Uyumlu bir ekip oluşturmak yerine, işyerini bir arena olarak algılarlar. Kıt kaynaklar ve fırsatlar için şiddetli bir rekabet içinde olan şirket, haksız taktiklerin hakim olduğu bir savaş alanına dönüşür ve dürüst olmamanın haksız bir avantaj sağladığı zehirli bir kültürün oluşmasına neden olur.