Wynagrodzenia są od dawna głównym źródłem niezadowolenia pracowników. Jednak u podstaw tego niezadowolenia leży nie tyle niewystarczająca wysokość wynagrodzeń, ile przekonanie, że pracownicy zasługują na wyższe wynagrodzenie, proporcjonalne do ich umiejętności oraz wysiłku i energii włożonych w pracę.
II. Bezpieczeństwo zatrudnienia
Wysokie stopy bezrobocia i obniżone emerytury towarzyszą spowolnieniu gospodarczemu. Niepewność zatrudnienia rodzi niezadowolenie wśród pracowników. Podczas gdy poprzednie pokolenia odczuwały pewien stopień bezpieczeństwa w wieku 25, 30 i 40 lat, dzisiejsi pracownicy często martwią się utratą pracy w następnym miesiącu lub roku.
III. Brak więzi społecznych
Szybka rotacja pracowników oznacza, że większość osób nie pozostaje długo w jednej firmie, co nie pozostawia wystarczająco dużo czasu na budowanie relacji z kolegami. Zjawisko to osłabia również kulturę organizacyjną, sprzyjając poczuciu izolacji, które może prowadzić do niezadowolenia pracowników.
IV. Sama praca
Wiele osób angażuje się w pracę wyłącznie po to, aby zarobić na życie, a nie z pasji do wykonywanych zadań. W rezultacie młodzi profesjonaliści często czują się niezdolni do wykorzystania swojego pełnego potencjału po wejściu na rynek pracy. Tymczasem starsi pracownicy wyrażają niezadowolenie z rutynowych zadań lub postrzegają swoją pracę jako bezsensowną. Zazwyczaj niezadowolenie wynika albo z tego, że menedżerowie nie przydzielają ambitnych zadań, albo z braku ambicji pracowników.
V. Intrygi w biurze
W obliczu ciągłej rotacji personelu, ograniczonych kontaktów społecznych i nieskutecznego przywództwa pracownicy angażują się w jawne i ukryte rywalizacje. Zamiast tworzyć spójny zespół, postrzegają miejsce pracy jako arenę. W wyniku zaciekłej rywalizacji o ograniczone zasoby i możliwości firma staje się polem bitwy, na którym dominują podstępne taktyki, sprzyjające toksycznej kulturze, w której nieuczciwość daje nieuczciwą przewagę.