Uważa się, że stosunek matki do płodu ma znaczący wpływ na rozwój psychiczny dziecka po urodzeniu. Jeśli matka bezwarunkowo kocha dziecko, które nosi w łonie, jej potomstwo jest zazwyczaj silne emocjonalnie i fizycznie. Z drugiej strony, jeśli matka ma negatywne odczucia związane z ciążą, dziecko może wykazywać skłonności do melancholii i słabej kondycji fizycznej. Ambiwalentny stosunek do ciąży może również zostać naturalnie odziedziczony przez dziecko. Ponadto, jeśli matka wykazuje obojętność wobec płodu, takie dzieci często dorastają jako emocjonalnie zdystansowane.
Zatem miłość matki do nienarodzonego dziecka wpływa na rozwój psychiczny niemowlęcia. Obszerne badania wskazują, że nawet w ciemności macicy matka i płód są nie tylko połączeni więzami krwi i wspólnym przeznaczeniem, ale także emocjonalnie, a ich dusze rezonują ze sobą. Wymieniają się emocjonalnymi komunikatami.Jeśli chodzi o to, w jaki sposób powstaje ten emocjonalny kanał między matką a płodem i jak dokładnie przebiega wpływ matki na psychikę płodu, nie ma jednoznacznych wniosków naukowych. Jednak liczne dowody potwierdzają, że wymiana emocjonalna między płodem a matką obiektywnie ma miejsce, stając się szczególnie wyraźna w późniejszych etapach ciąży.
Płód doświadcza emocji, takich jak radość i gniew, posiada zdolność „pamięci” i jednocześnie przekazuje matce różne wiadomości.Nie lekceważ małego życia w łonie matki; nie pomijaj jego zdolności rozumienia i świadomości emocjonalnej. Obdarz je większą matczyną miłością i ciepłem, ponieważ w procesie edukacji prenatalnej nic nie jest ważniejsze niż miłość matki. Przyszli rodzice powinni od tej chwili starać się stworzyć dla nienarodzonego dziecka środowisko pełne ciepła, czułości i piękna, sprzyjające rozwojowi zdrowego i harmonijnego świata duchowego, który sprzyja kształtowaniu pozytywnego charakteru.