Brak aktywności fizycznej jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do cukrzycy typu 2, a osoby prowadzące siedzący tryb życia są narażone na 50% do 80% większe ryzyko zachorowania na tę chorobę w porównaniu z osobami aktywnymi fizycznie. Dr Lu Hua, zastępca ordynatora oddziału kardiochirurgii w Pierwszym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Jinan, zauważa, że trening aerobowy i trening oporowy mogą zapobiegać przejściu stanu przedcukrzycowego lub zespołu metabolicznego w cukrzycę jawną.Jednocześnie trening aerobowy i oporowy okazują się bardzo skuteczne dla pacjentów z cukrzycą w kontrolowaniu poziomu glukozy we krwi, obniżaniu ciśnienia krwi, ułatwianiu utraty wagi, zwiększaniu maksymalnej wydolności fizycznej i leczeniu dyslipidemii.
Cukrzycę można złagodzić poprzez trening fizyczny.
Dr Lu wyjaśnił, że ćwiczenia aerobowe nie tylko pomagają pacjentom z cukrzycą w poprawie kontroli glikemii i insulinooporności, ale także poprawiają ciśnienie krwi i profil lipidowy, ułatwiając jednocześnie umiarkowaną utratę wagi. Badania wskazują, że intensywność ćwiczeń jest ważniejsza niż ich objętość; osoby uprawiające ćwiczenia o umiarkowanej lub wysokiej intensywności są znacznie mniej narażone na zaburzenia metaboliczne w porównaniu z osobami, które zużywają taką samą energię podczas aktywności o niskiej intensywności.
Osoby prowadzące siedzący tryb życia mogą zwiększyć wrażliwość mięśni na insulinę poprzez stosunkowo niewielką ilość ćwiczeń (400 kcal/tydzień), a wraz ze wzrostem ilości ćwiczeń można osiągnąć dalszą poprawę. Chociaż optymalne połączenie czasu trwania i intensywności ćwiczeń pozostaje niejednoznaczne, trening interwałowy o wysokiej intensywności przynosi lepsze korzyści metaboliczne i poprawę kondycji fizycznej w porównaniu z ćwiczeniami aerobowymi o umiarkowanej intensywności.
Po wysiłku fizycznym wzrasta wychwyt glukozy przez mięśnie, a wychwyt glukozy przez mięśnie szkieletowe utrzymuje się do 48 godzin. Reakcja ta wykazuje zależność od dawki w stosunku do intensywności i objętości ćwiczeń. W związku z tym osoby chore na cukrzycę, które podejmują intensywne lub wyczynowe ćwiczenia fizyczne, muszą uwzględnić ten efekt, aby zapobiec hipoglikemii. Osoby chore na cukrzycę typu 1 mogą złagodzić hipoglikemię wywołaną wysiłkiem fizycznym poprzez regularny trening oporowy lub trening interwałowy.
Zalecenia dotyczące ćwiczeń obejmują trzy elementy:
Oceny przed ćwiczeniami o wysokiej intensywności
Z klinicznego punktu widzenia najbardziej idealne zalecenia dotyczące ćwiczeń dla pacjentów z cukrzycą są następujące:
1. Co najmniej 30 minut ćwiczeń o umiarkowanej intensywności dziennie (np. szybki marsz, pływanie) oraz 15 minut treningu oporowego 3–5 razy w tygodniu;
2.Włączenie 30-minutowych interwałów lekkiej aktywności fizycznej (np. stanie, chodzenie);
3. Poprawa elastyczności i trening równowagi, szczególnie w przypadku osób starszych lub osób z cukrzycowymi powikłaniami mikronaczyniowymi.Bezobjawowi diabetycy z prawidłowymi wynikami badań sercowo-naczyniowych i maksymalnymi wynikami testów wysiłkowych mogą uczestniczyć we wszystkich formach ćwiczeń fizycznych.
Warto zauważyć, że wszyscy diabetycy powinni zwracać uwagę na dyskomfort w klatce piersiowej lub nietypową duszność podczas ćwiczeń, ponieważ mogą one wskazywać na chorobę wieńcową serca. W przypadku wystąpienia takich objawów należy natychmiast przerwać ćwiczenia i zgłosić się do lekarza.
Regularne ćwiczenia fizyczne zarówno w cukrzycy typu 1, jak i typu 2 znacznie zmniejszają śmiertelność. Jednak ćwiczenia fizyczne nie są w stanie w pełni zrównoważyć szkód związanych z cukrzycą; pacjenci muszą utrzymywać kontrolę glikemii za pomocą leków i unikać przerywania leczenia bez nadzoru lekarza.
Długotrwałe, regularne ćwiczenia fizyczne znacznie zmniejszają śmiertelność zarówno wśród pacjentów z cukrzycą typu 1, jak i typu 2. Jednak ćwiczenia fizyczne nie są w stanie w pełni zrównoważyć szkód związanych z cukrzycą; osoby chore muszą utrzymywać kontrolę glikemii za pomocą leków. Odstawienie leków bez nadzoru lekarza może spowodować uszkodzenia ciała.