Dla niektórych rodziców wysokiej jakości wczesna edukacja oznacza zapisanie dzieci do różnych specjalistycznych placówek szkoleniowych. Najpopularniejsze programy wczesnej edukacji to nauka gry na fortepianie, liczenie na liczydle, nauka języka angielskiego i czytania. Cechą wspólną tych programów są widoczne efekty edukacyjne, które łatwo zachęcają rodziców. Informacje szybko się rozprzestrzeniają, co sprawia, że coraz więcej rodziców „podąża za tłumem”. Wczesna edukacja nie powinna skupiać się wyłącznie na wynikach, zaniedbując spostrzeżenia i doświadczenia zdobyte podczas procesu uczenia się.Weźmy na przykład naukę gry na fortepianie: wysokiej jakości wczesna edukacja powinna skupiać się na rozwijaniu wrażliwości muzycznej i umiejętności muzycznych dziecka. Jeśli nacisk kładzie się wyłącznie na biegłość techniczną i szkolenie umiejętności, nieustannie dążąc do uzyskania certyfikatów 8 lub 10 stopnia, zaniedbując jednocześnie empiryczne aspekty nauki, może to skutkować tym, że dziecko „z trudem zagra Oda do radości”.
W rzeczywistości wspólna radość z zaangażowania rodziców i dzieci stanowi doskonałą wczesną edukację.Psychologowie zajmujący się badaniem korelacji między stylami rodzicielstwa a wynikami w nauce odkryli wyraźne różnice między rodzicami dzieci osiągających wysokie wyniki a rodzicami dzieci osiągających słabe wyniki: ci pierwsi preferowali ciepło i zrozumienie, podczas gdy drudzy preferowali kary i ingerencję. Ta dysproporcja spowodowała, że dzieci osiągające wysokie wyniki rozwinęły zaufanie, poczucie bezpieczeństwa, silny charakter i dobre nawyki związane z nauką; natomiast dzieci osiągające słabe wyniki rozwinęły buntowniczość i kompleksy niższości, często wykazując niechęć do nauki i niską samoocenę.
Przez długi czas głównym przedmiotem zainteresowania był rozwój poznawczy i językowy dzieci, podczas gdy zdrowy rozwój ich wewnętrznych doświadczeń emocjonalnych nie był traktowany z należytą uwagą. Poza rozwojem intelektualnym, wczesna edukacja powinna również kłaść nacisk na prowadzenie dzieci do pełnego rozwoju pozytywnych doświadczeń emocjonalnych, stymulowanie ich inicjatywy, zachęcanie do aktywnego odkrywania i rozwoju oraz umożliwianie im ciągłego dostosowywania się do nowych środowisk.
„Dzieciństwo to podróż, a nie wyścig”. Musimy szanować rytm rozwoju dzieci, systematycznie pielęgnować ich rozwój intelektualny i tworzyć środowisko wczesnej edukacji dostosowane do ich wieku i indywidualności.
Budowanie przewagi konkurencyjnej dzieci nie polega na przyswajaniu większej wiedzy niż inni na starcie, ale raczej na ich ciągłym uczeniu się i zdolności do wyprzedzania innych po rozpoczęciu wyścigu. Rodzice powinni skupić się bardziej na kultywowaniu podstawowych umiejętności myślenia i nawyków behawioralnych dzieci, kładąc podwaliny pod zrównoważony rozwój.