Çocukluk, insan gelişimi için son derece önemlidir ve bu dönemde yaşanan deneyimler yaşam boyu etki eder.Bazı bireyler inisiyatif ve kişilikten yoksundur, düşük özgüvene sahiptir ve kendi kararlarını veremezler. Küçük sorunlarla karşılaştıklarında telaşlanır ve ne yapacaklarını bilemezler. Bu eğilim genellikle çocukluk döneminde uygun olmayan ebeveynlikten kaynaklanır. Ebeveynlerin tekrarlanan eleştirileri ve aşağılama, çocuğun özgüvenini yavaş yavaş aşındırırken, otoriter ebeveynlik ise çocuğun benlik duygusunu yok eder. Sonuç olarak, bu çocuklar inisiyatiften yoksun ve kolayca paniğe kapılan yetişkinlere dönüşürler.
Peki çocuklar nasıl yetiştirilmelidir?
1. Uygun şekilde bırakmak
Bazı aşırı koruyucu anneler, çocuklarının bebeklik döneminde (0-8 ay) bağlanma ihtiyaçlarını yeterince karşılayabilirler.Çocuklarına sürekli olarak "Geri gel, oraya gitmemelisin!" "Geri gel, orada düşeceksin!" diye bağırırlar. Bu yaklaşım genellikle ters sonuçlar doğurur: Birincisi, çocuk annesine geri dönmeyi reddeder, sürekli olarak mesafeyi korumak ve annesinin kontrolünden kaçmak için yollar arar. İkincisi, çocuk fiziksel olarak annesine geri dönse de, duygusal olarak geri çekilir ve mesafesini korur.
2. Sevgi Gösterme
Bazı anneler sürekli duygusal soğukluk gösterir. Çeşitli nedenlerle çocuklarını sevmeyen bu tür anneler duygusal olarak mesafeli davranır, çocuklarını nadiren kucaklar ve sık sık azarlama veya fiziksel disiplin yöntemlerine başvurur.
Bu ortam çocukluk boyunca değişmezse, erken yaşlarda oluşan psikolojik özellikler bireyin kişiliğinin temel unsurları haline gelir. Bu, kişilerarası ilişkilerde, özellikle de yakın ilişkilerde kaçınan bir kişilik olarak kendini gösterir. Çocuklukta olduğu gibi, bu tür bireyler duygusal ve hatta maddi ihtiyaçlarını inkar ederler. Karakterleri genellikle kayıtsız, hatta soğuktur, hayata karşı ilgi veya hırsları yoktur. Sürekli aşırı yakınlıktan kaçınarak, aldatıcı bir şekilde bağımsız görünürler.
3. Sabırlı Olmak
Ebeveynler çocuklarına karşı daha sabırlı olmalıdır. Onları sürekli olarak keşfetmeye ve bağımsızlığa erken bir şekilde başlamaları için zorlamaktan veya baskı yapmaktan kaçının. Ayrıldıktan sonra güvenlerini yeniden kazanmak için ebeveynlerine dönme konusundaki psikolojik ihtiyaçlarını göz ardı etmeyin. Çocuklar kısa süreli "keşiflere" çıktıklarında duygusal destek bulamadıklarında, güvenlik duyguları zedelenir. "Git kendi başına oyna!" veya "Meşgul olduğumu görmüyor musun?" gibi ifadeler yaygındır."Meşgul olduğumu görmüyor musun?" veya "Artık büyüdün, bana yapışmayı bırak."
Bu tür ortamlarda büyüyen çocuklar, partnerleriyle yakınlıklarını korumak için çeşitli yöntemler geliştirirler. Endişeli bağlanma tarzı gibi, takip eden bağlanma tarzı da terk edilme korkusunu içerir. Aradaki fark, korkunun doğasında yatmaktadır: kaçınan bağlanma tarzı "eve geri çekilme" korkusunu içerirken, takip eden bağlanma tarzı "eve ulaşamama" korkusunu içerir.
4. Çocukları küçük düşürmeyin
Geleneksel olarak, Çin kültürü çocuklar için "aile eğitimi"ni vurgular. Sonuç olarak, birçok ebeveyn, beklentilerinden sapan davranışları ve kişilik özelliklerini eleştirir, reddeder, bastırır veya cezalandırır. Ebeveynler çocuklarına sürekli olarak "İyi çocuklar böyle davranmalıdır" veya "İyi çocuklar şöyle davranmalıdır" derler.
Sonuç olarak, çocuğun kişiliği ikiye bölünür: biri ebeveynlerin ve toplumun onayıyla pekiştirilen, sözde "aydınlık taraf" ve diğeri reddedilmeyle bastırılan, "karanlık taraf". Böylece çocuk, artık tam bir benliğe sahip olmayan, tek boyutlu bir kişilik geliştirir.
Bu tür ortamlarda yetişen çocuklar, yetişkinlikte katı kişilikler geliştirebilirler. Bu tür bireyler genellikle inatçı, çoğu zaman bencil, esnekliği olmayan, doğal duygusal ifadesi az ve empati eksikliği olan kişilerdir. Her şeyden çok itibarlarını kaybetmekten korkarlar, özdenetime aşırı önem verirler, kişinin dürtüleriyle hareket etmemesi, rasyonel olması gerektiğine inanırlar. Gerçek kişiliklerini derinlemesine gizlerler, hesapçı ve kurnaz görünürler.Romantik ilişkilerde ve evlilikte, güçlü kontrol eğilimleri gösterirler, kendi görüşlerine inatla bağlı kalırlar ve genellikle bir ceza biçimi olarak duygusal geri çekilmeye başvururlar.