Dzieciństwo ma ogromne znaczenie dla rozwoju człowieka, a doświadczenia z tego okresu wywierają wpływ na całe życie.Niektóre osoby nie wykazują inicjatywy, mają słabą osobowość i cierpią z powodu niskiej samooceny, nie potrafiąc samodzielnie podejmować decyzji. W obliczu drobnych problemów stają się zdezorientowane i zagubione. Takie usposobienie często wynika z niewłaściwego wychowania w dzieciństwie. Powtarzająca się krytyka i upokarzanie ze strony rodziców stopniowo podkopują pewność siebie dziecka, a autorytarne wychowanie pozbawia je poczucia własnej wartości. W rezultacie dzieci te wyrastają na dorosłych, którzy nie wykazują inicjatywy i łatwo wpadają w panikę.
Jak więc należy wychowywać dzieci?
1. Odpowiednie odpuszczanie
Niektóre nadopiekuńcze matki mogą odpowiednio zaspokajać potrzeby przywiązania dziecka w okresie niemowlęcym (0-8 miesięcy).
Jednak wraz z dorastaniem dziecka takie matki mogą stać się nadmiernie opiekuńcze, obawiając się wypadków i nadmiernie ograniczając ruchy dziecka.Ciągle krzyczą do dziecka: „Wracaj, nie wolno ci tam iść!” „Wracaj, bo się przewrócisz!”
Takie podejście często przynosi skutki odwrotne do zamierzonych: po pierwsze, dziecko nie chce wracać do matki, nieustannie starając się zachować dystans i uciec spod jej kontroli. Po drugie, dziecko fizycznie wraca do matki, ale emocjonalnie się wycofuje, zachowując dystans.
2. Okazywanie uczuć
Niektóre matki wykazują uporczywą emocjonalną oziębłość. Nie lubiąc swoich dzieci z różnych powodów, takie matki są emocjonalnie zdystansowane, rzadko obejmują swoje potomstwo i często uciekają się do karania słownego lub fizycznego.
Jeśli środowisko to pozostaje niezmienne przez całe dzieciństwo, cechy psychologiczne ukształtowane we wczesnych latach stają się fundamentalnymi aspektami osobowości danej osoby. Przejawia się to jako osobowość unikająca w relacjach międzyludzkich, zwłaszcza tych intymnych. Podobnie jak w dzieciństwie, osoby takie zaprzeczają swoim potrzebom emocjonalnym, a nawet materialnym. Ich charakter jest zazwyczaj obojętny, a nawet chłodny, pozbawiony zainteresowań i ambicji życiowych. Ciągle unikając nadmiernej intymności, sprawiają wrażenie pozornie niezależnych.
3. Kultywowanie cierpliwości
Rodzice muszą kultywować większą cierpliwość wobec swoich dzieci. Należy unikać ciągłego nakłaniania ich, a nawet wywierania presji, aby przedwcześnie rozpoczęły odkrywanie świata i usamodzielnienie się, pomijając psychologiczną potrzebę dziecka, aby po rozstaniu powrócić do rodziców, aby zapewnić sobie poczucie bezpieczeństwa. Kiedy dzieci wyruszają na krótkie „wyprawy odkrywcze”, tylko po to, aby odkryć brak wsparcia emocjonalnego, ich poczucie bezpieczeństwa zostaje podważone. Często słyszy się takie zwroty jak „Idź się pobawić sam!” lub „Nie widzisz, że jestem zajęty?”.Nie widzisz, że jestem zajęty?” lub „Jesteś już duże dziecko, przestań się do mnie przyklejać”.
Dzieci wychowane w takim środowisku wymyślają różne sposoby na utrzymanie bliskości ze swoimi partnerami. Podobnie jak w przypadku stylu przywiązania lękowego, styl przywiązania pogoń obawia się porzucenia. Różnica polega na naturze tego strachu: podczas gdy styl przywiązania unikowego obawia się „powrotu do domu”, styl przywiązania pogoń obawia się „niezdolności do znalezienia domu”.
4. Unikaj poniżania dzieci
Tradycyjnie kultura chińska kładzie nacisk na „edukację rodzinną” dzieci. W rezultacie wielu rodziców krytykuje, odrzuca, tłumi lub karze zachowania i cechy osobowości, które odbiegają od ich oczekiwań. Rodzice nieustannie powtarzają dzieciom: „Dobre dzieci powinny zachowywać się w ten sposób” lub „Dobre dzieci powinny postępować w ten sposób”.
W rezultacie osobowość dziecka dzieli się na dwie części: jedną wzmacnianą przez aprobatę rodziców i społeczeństwa – tak zwaną „jasną stronę” – i drugą tłumioną przez odrzucenie, tworzącą „ciemną stronę”. W ten sposób dziecko rozwija jednolitą, jednowymiarową osobowość, nie posiadając już pełnej tożsamości.
Dzieci wychowane w takim środowisku mogą w dorosłym życiu rozwinąć sztywną osobowość. Osoby takie są zazwyczaj uparte, często egocentryczne, pozbawione elastyczności, wykazują niewielką naturalną ekspresję emocjonalną i brak empatii. Przede wszystkim boją się zawstydzenia, kładą nadmierny nacisk na samokontrolę i uważają, że nie należy działać pod wpływem impulsu, ale kierować się rozsądkiem. Głęboko ukrywają swoje prawdziwe ja, sprawiając wrażenie wyrachowanych i kalkulujących.W związkach romantycznych i małżeństwach wykazują silne tendencje do kontrolowania, uparcie trzymają się własnych poglądów i często uciekają się do emocjonalnego wycofania jako formy kary.