W jednej chwili chrapanie przypomina grzmot, w następnej następuje zatrzymanie oddechu – nie jest to przesada. Zespół bezdechu sennego jest schorzeniem, z którym coraz częściej borykają się Chińczycy, potocznie określanym jako patologiczne chrapanie. Na przykład głośne chrapanie nagle ustaje, by po długiej przerwie powrócić wraz z głośnym wydechem, któremu czasami towarzyszy łapanie powietrza lub nagłe przebudzenie z powodu uduszenia.Dzisiaj omówimy zaburzenia oddychania związane ze snem, chrapanie i kwestie związane z jakością snu. Czym jest zespół bezdechu sennego? Pojedynczy epizod bezdechu sennego definiuje się jako zatrzymanie przepływu powietrza przez nos lub usta trwające dziesięć sekund lub dłużej, któremu towarzyszy spadek podstawowego nasycenia tlenem o cztery punkty procentowe.Zespół bezdechu sennego rozpoznaje się, gdy monitorowanie snu wykazuje pięć lub więcej przerw na godzinę, którym towarzyszy senność w ciągu dnia i zmęczenie pacjenta. Członkowie rodziny mogą zauważyć, że pacjent budzi się z trudem łapiąc oddech podczas snu. Schorzenie to wiąże się również z nadciśnieniem tętniczym, chorobą wieńcową serca, udarem mózgu, a nawet cukrzycą, migotaniem przedsionków, niewydolnością serca i zaburzeniami funkcji poznawczych.Dr Zhang Liqiang, konsultant pulmonolog w Trzecim Szpitalu Uniwersytetu Pekińskiego, twierdzi, że pięć bezdechów na godzinę w połączeniu z dowolnym objawem lub powikłaniem potwierdza diagnozę zespołu bezdechu sennego.
Nie każde chrapanie stanowi zespół bezdechu sennego
Chrapanie u pacjentów z bezdechem sennym ma wyraźne cechy charakterystyczne: po pierwsze, jest wyjątkowo głośne. Po drugie, jest bardzo nieregularne — przerywane, o zmiennej głośności, często ustępujące po kilku chrapnięciach, po czym następuje kilkanaście sekund ciszy, po czym chrapanie wznawia się z nową intensywnością, powtarzając ten cykl.
Co stanowi normalny sen?
Ogólnie rzecz biorąc, normalny sen powinien spełniać co najmniej dwa kryteria: po pierwsze, powinien trwać wystarczająco długo. Dzieci w wieku od siedmiu do piętnastu lat potrzebują od dziewięciu do dziesięciu godzin snu; młodzież i młodzi dorośli w wieku od piętnastu do dwudziestu lat zazwyczaj potrzebują od ośmiu do dziewięciu godzin; dorośli zazwyczaj potrzebują od siedmiu do ośmiu godzin; osoby starsze potrzebują mniej, zazwyczaj od sześciu do siedmiu godzin; niemowlęta i małe dzieci potrzebują znacznie więcej, potencjalnie nawet ponad dziesięć lub dwadzieścia godzin.
Po drugie, sen musi być dobrej jakości. Jak to ocenić? Ogólnie rzecz biorąc, sen uważamy za dobry, gdy po przebudzeniu zmęczenie znika, umysł jest jasny, poziom energii wysoki, ciało czuje się całkowicie wypoczęte, a my jesteśmy gotowi do podjęcia pracy i nauki. Punkty te mogą również służyć jako codzienne wskaźniki jakości snu.