W codziennym życiu nie da się uniknąć urazów w pracy, ale pozostawione blizny mogą być kłopotliwe, szczególnie blizny po oparzeniach. Ich usunięcie jest trudniejsze niż w przypadku innych rodzajów blizn. Nie należy jednak rozpaczać, ponieważ po oparzeniu można podjąć pewne działania, aby zapobiec powstawaniu rozległych blizn.
Po pierwsze: należy zadbać o oparzenie. Należy upewnić się, że rana na skórze pozostaje czysta i sucha. Po przepłukaniu zimną wodą należy unikać dalszego zanurzania.
Po drugie: rana powinna wyschnąć w ciągu około 2-3 dni. Na tym etapie należy zastosować maść na oparzenia. W przypadku mniejszych obszarów tworzenie się strupów i gojenie następuje zazwyczaj w ciągu 1-2 tygodni.
3: Nigdy nie należy stosować fioletowego roztworu rtęci ani czerwonej maści rtęciowej na oparzenia, ponieważ utrudniają one gojenie się rany.
4: Wskazówki dietetyczne: Pacjenci z rozległymi oparzeniami powinni spożywać częste, niewielkie posiłki. Należy podawać im wysokokaloryczne, bogate w białko, witaminy i łatwo przyswajalne pokarmy, aby wzmocnić odporność i przyspieszyć gojenie się ran.Ponadto należy unikać imbiru i barwników spożywczych, aby zminimalizować powstawanie blizn. Można stosować miejscowe maści na oparzenia oraz leki przeciwzapalne. Należy powstrzymać się od spożywania orzeszków ziemnych i papryczek chili, aby zapobiec gromadzeniu się ciepła w organizmie.
W przypadku utrwalonych blizn po oparzeniach istnieje wiele niechirurgicznych metod ich redukcji.
I: Krioterapia
Krioterapia polega na bezpośrednim zastosowaniu kriogenów na powierzchnię dotkniętej chorobą tkanki skórnej, wywołując martwicę lub reakcję immunologiczną w celu osiągnięcia efektów terapeutycznych. Zabieg ten jest odpowiedni w przypadku różnych schorzeń skóry, w szczególności brodawek okołopaznokciowych lub zmian na twarzy, takich jak skrzydełka nosa lub małżowiny uszne. Dzięki minimalnym powikłaniom i prostocie wykonania pozostaje on powszechną metodą dermatologiczną.
II: Terapia kompresyjna
Zazwyczaj stosuje się indywidualnie dopasowane elastyczne rękawy, dostosowane do wymiarów pacjenta.
Metoda ta jest odpowiednia w przypadku rozległych obszarów blizn, które nie nadają się do leczenia miejscowego. Skutecznie zapobiega powstawaniu blizn przerostowych i leczy blizny w fazie proliferacyjnej (1-3 miesiące), ale jest nieskuteczna w przypadku blizn w fazie regresji lub dojrzałości.O powodzeniu terapii kompresyjnej decydują trzy czynniki:
(i) Terminowość: Kompresję należy rozpocząć jak najszybciej po zamknięciu rany.
(ii) Intensywność: Ciśnienie wewnętrzne przekraczające 25 mmHg może kontrolować lub zmniejszać blizny przerostowe.
(3) „Wytrwałość”: Należy zapewnić ciągłe stosowanie. Jeśli pacjent nie jest w stanie tego znieść, odzież można nieco poluzować, ale nie wolno jej zdejmować. Zazwyczaj po 3-6 miesiącach ciągłej kompresji przekrwienie blizny ustępuje, uniesienie się spłaszcza lub skóra mięknie. Kompresję można przerwać po 8-10 miesiącach, gdy blizna zmięknie i wybieli się.
III: Fizjoterapia
Fizjoterapia wykorzystuje naturalne lub sztuczne czynniki fizyczne wraz z tradycyjnymi technikami medycznymi w celu wywarcia wpływu na dotknięte chorobą ciało. Wywołuje to szereg efektów biologicznych w organizmie, mających na celu wyeliminowanie przyczyny choroby, złagodzenie lub wyeliminowanie bólu, przywrócenie zaburzonej równowagi fizjologicznej, wzmocnienie zdolności obronnych organizmu, funkcji kompensacyjnych i zdolności regeneracji tkanek, ułatwiając w ten sposób powrót do zdrowia.
IV: Podawanie leków wspomagane ultradźwiękami.
Ultradźwięki rozpraszają włókna kolagenowe i zmiękczają tkankę bliznowatą. Stosowane raz dziennie przez 8–15 minut na sesję, przy czym 15 sesji stanowi jeden cykl leczenia, sprzyjają wchłanianiu leków.